Bir Mevsim Şiiri - Yücel Özkü

BİR MEVSİM
Ben senin en çok sessizliğini sevdim,
Akşamın suya düşen gölgesi gibi.
Bir bakışın yeterdi içime,
Yorgun kalbim yeniden çiçeklenirdi.

Ben senin en çok gülüşünü sevdim,
Dağlardan inen ilkbahar yeli gibi.
Gölgeler usulca çekilirdi içimden,
Gün ışığına dönerdi sessiz düşlerim.

Ben senin en çok gözlerini sevdim,
Geceye bırakılmış iki mavi iz gibi.
Baktıkça susardı içimde zaman,
Kalbim kendi yankısını dinlerdi.

Ben senin en çok yüreğini sevdim,
Yağmurdan sonra kokan toprak gibi.
İncinse de sevgiyi eksiltmeyen,
Baharları büyüten bir yürek gibi.

Ben senin en çok yokluğunu sevdim,
Hasretin de sevdaya ait olduğunu.
Gelmesen de adın kaldı içimde,
Kalbimde sakladım sana ait mevsimi.

YÜCEL ÖZKÜ
5 Ağustos 2026/15:31