Çayı az koy, bir bardak yeter,
öteki fincan dolapta kalsın.
Elin alışmış, iki şeker çıkarırsın,
birini geri koymak kolay da
öbür alışkanlıkları nereye koyarsın?
Bir şarkı açarsın, ev sesle dolsun,
daha ilk dizesinde kısarsın.
Bir zamanlar birlikte sustuğun insanın
sesini unutursun da
susuşunu hemen tanırsın.
Sabah olur, fırının önünden geçersin,
sıcak ekmek kokusu düşer peşine.
Eve dönünce en kızarmış yerini
yine ayırırsın bir tabağa.
Sonra oturur, onu da kendin yersin.
Kayıt Tarihi : 10.11.2026 13:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!