Bir rüzgâr eserdi, aklını alan,
Ruhu uçuruma doğru savrulan,
Aklı ermez bir genç, hayalde kalan,
Biraz tırakalı, bir garip yitik.
*
Karanlık fısıltı doldu o güne,
Dediler tarlalar düştü sürgüne,
Yürüdü o garip, kendi körüne,
Dedi ki her şeyim havaya uçtu.
*
Yerden bir taş aldı, gözü karardı,
O koca boşlukta umut sarardı,
Akraba kanıyla toprak kızardı,
Ansızın silindi bir can dünyadan.
*
Soğuk bir rüzgarla koptu nefesi,
Yok oldu köydeki o dostun sesi,
Toprağa gömüldü öfke gölgesi,
Bu kanlı karanlık ikinci yastı.
*
Mahpusun yolunda çürüdü gençlik,
İki soy arası koptu esenlik,
Bitmedi içlerde o kin, o benlik,
Koskoca dünyayı bölemediler.
*
Gün gelir gölgeler hiçe daralır,
Ölüm rüzgarları herkesi alır,
Sonunda bedenler toprakta kalır,
Kimseye kalmayan mülke taptılar.
*
Oysa aklı ermez garip bir candı,
Ateş düştü kızın kalbi dağlandı,
Ocağı söndürdü, külle kaplandı,
Üç yetim yavruya merhamet insin.
*
Yıllar geçip gitti silindi izler,
Toprağa karıştı bütün benizler,
Hiçliğe döküldü tüm saf denizler,
Karanlık yutkundu geçen o günü.
*
Kalmadı kimsede ne güç ne takat,
Yıkıldı duvarlar silindi hayat,
Rüzgara savruldu hep zalim tokat,
Tırakalı ruhlar eriyip bitti.
*
Sonra insanların sesi kesildi,
Köydeki neşeler hepten eksildi,
O tırakalı ruh yere serildi,
Geriye yalnızca bir acı kaldı.
*
Toprak o canları içine aldı,
Yokluğun rüzgârı her şeyi çaldı,
Zalim unutuluş gölgeye daldı,
Göçüp gidenlerin sesi kayboldu.
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 12:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!