Bir Eylül Hikayesi Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Artık hüzün mevsimidir bu
ayrılıklar bir yaprak dökümüyle başlar.
Rüzgârın hoyratça savurduğu
o sarı umutsuzluk...
Bir zamanlar yeşil bir ümitti dallarda,
şimdi gözlerimde kuruyan bir vedadır.

Sen gittin ya,
her şeyin rengi kaçtı.
Gökyüzü bile bir çocuk gibi küstü toprağa.
Bir yaprak düştü,
ardından binlercesi...
Ve her biri bir isyanı çağırdı kulağıma:
"Bak, biz de direniyorduk,
tıpkı senin gibi,
koparılmadan önce."

Ne çok şey biriktirmişim sana dair;
bir tutam acı,
bir avuç sızı,
ve içimde büyüttüğüm o imkânsız bahar.
Şimdi sonbaharın ortasında,
ellerimde kırık bir ayna tutuyorum hayata.
Parça parça bir yarım kalmışlık,
ve lime lime olmuş bir kalp...

Yapraklar sarardı,
su soğudu,
kuşlar çekip gitti.
Ama ben hâlâ
o ilk düşen yaprağın peşindeyim.
Belki de bu yüzden
her sonbahar biraz daha kızıyorum,
biraz daha direniyorum
kendime.

Ah, sarı yapraklar arasında
ne çok insan var,
ne çok yalnızlık...
Ve hepsi,
hepsi biraz benim.