Dinmeyen Dolunay Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bilmem, hatırlar mısın sevgilim,
Bir iftar vaktiydi,
Bir lokma ekmekten önce
Sana kavuşmayı dilemiştim.
Açmamıştım orucumu,
Belki de seni beklemekten…
Son duanı öğretmiştin bana,
Ben o duayla kalmıştım
Sen sonrası her iftar sofrasında

Bir dolunay vardı o gece tepede
Gökyüzü sana benziyordu.
Yan yana yürüyorduk kaldırımda,
Dünya ilk defa bu kadar küçüktü,
Sen ilk defa bu kadar yakındın.
Oysa bilmiyordum,
Yakınlıkta
Gizlenirmiş bazen en uzak mesafe

Senin bana sessiz bakışların vardı,
Bazen incecik bir hilal,
Bazen bir umut kadar narin,
Bir gülüş kadar güzel…
Bazen dolunay olurdun,
İçimdeki bütün karanlıkları
Bir geceliğine unutturmak için bana
Sonra eksilirdin yavaş, yavaş,
Işığını benden saklar
Giderdin zifiri karanlığın peşinden

Ben her gece göklere bakardım,
Belki yeniden doğarsın diye…
Bilmezsin, sevgilim,
Bir insanı karanlığa itmek için
Gitmesi gerekmezmiş.
Bazen kalırmış yanında,
Ama ışığını başka birine verirmiş.

Şimdi her dolunayda seni,
Her hilalde yarım kalışı anıyorum.
Sen gökyüzünde tamamlanıyorsun,
Ben yeryüzünde eksiliyorum.

Ve hâlâ içimden bir dua geçiyor:
Allah seni benden esirgedi belki,
Ama ben seni sevmekten
Bir türlü vazgeçemedim.
Çünkü bazı aşklar biter sevgilim,
Ama insanın içinde
Biten hiçbir şey gerçekten bitmez.