Bir Devrimciye Şiiri - Salim Diyap

Sen yürüdüğünde
yer sarsılmazdı belki,
ama korku titrerdi.

Adın yasaklıydı,
fotoğrafın duvarlardan sökülürdü,
sesin kısılmaya çalışılırdı
ama sen
bir çığlık gibi çoğalırdın
her susturuluşta.

Sen, bir lokmayı yoldaşınla bölüşüp,
bir ömrü halkınla paylaştın.
Annenin gözyaşını
cebine koyup sokağa çıktın,
“ya dönmesem” demeden,
“Dönersek birlikte döneriz” diyerek.

Cop inerken sırtına,
dipçik inerken omzuna,
demir kapılar kapanırken yüzüne.
kendi hayatını değil,
bir ülkeyi taşıyordun sırtında

Devrimci olmak
romantik bir ölüm düşü değildir;
soğuk beton üstünde
dişlerini sıkarak
yaşamı savunmaktır.
Kendi korkunu boğup
bir çocuğun korkusunu azaltmaktır.

Ey kendini sınıfı için feda eden,
kanın düşerse toprağa
çiçek değil
öfke biter o yerden.