Kararsızlık Şiiri - Salim Diyap

Yaşamdan sonrasının koca bir hiçlik olduğundan eminim.

Karanlık, doğduğu yere dönen bir nehirdir.
Nefes biter, ses susar, beden toprağın eski diline karışır.

Ama doğum...

İşte orada düğümleniyor aklım.

Bu dünyaya gelmek bir ödül müydü, bir ceza mı?

Bir çocuğun berrak gülüşünde ödül sandım yaşamı.

Bir annenin sessiz gözyaşında,
bir işçinin nasırlı avucunda,
bir askerin yarım kalmış valizinde ceza...

Belki de mesele doğmak değildir.

Mesele, bize sorulmadan açılan bu kapıda hangi acının,
hangi sevincin içine bırakıldığımızdır.

Kimimiz saraylarda doğar,
kimimiz acının koynunda

Aynı göğün altında başka başka yazgılar büyür; aynı ekmeğin kokusunda başka başka açlıklar.

Zaman, ömrümüzden eksilen sessiz bir rüzgârdır.

Her gün bir parçamızı alan hayat bizden aldığıyla büyür.

Sonra...

Hiçlik gelir.
Ne bir ağıt ulaşır bize ne de bir müjde.

Sonsuz bir suskunluk.

Bu yüzden ölüm değil,
doğum ürkütüyor beni.

Çünkü hiçlikte acı yoktur.

Acı, bu dünyayanın işidir

Ve insan, belki de ömrü boyunca o sorunun cevabını arar:

Bu dünya, bize verilmiş bir armağan mı,
Yoksa ceza mı?