Yerlere dökülmüş sevgi kırıntılarını toplamak derdindeydim,
Ekmek kırıntıları gibi, bilirsin öyle yetişmişiz,
Öyle öğrendik, günahtır, üzerine basılmaz nimetin
En büyük nimet değilmidir karşılıksız verilen sevgilerin
Konak Meydanında buğday tanelerini savururlar ya
güvercinler ürkek, titrek, hep gözleri insanlarda bir taraftan
taneleri toplamak telaşında,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta