Bir Çaylık Veda Şiiri - Mehmet Sevdi

Bir Çaylık Veda Hikâyesi: Söylenmeyen Bir Sevdanın Ardından Bazı insanlar birbirlerinin hayatına dost olarak girer, fakat zamanla dostluğun sınırlarını aşan bir yakınlık kurarlar. Ne adını koyarlar bu yakınlığa ne de birbirlerine ne ifade ettiklerini açıkça söylerler. Çünkü bazen insan, sahip olduğunu sandığı şeyi adlandırırsa kaybetmekten korkar. Onların da böyle bir hikâyesi vardı. Telefon konuşmaları gecelere uzanır, yüz yüze geldiklerinde zamanın nasıl geçtiğini unuturlardı. Birlikte dans eder, kadehlerini kaldırır, bazen aynı şiirin dizelerinde buluşup düet yaparlardı. Dışarıdan bakanlar onları iki iyi dost sanırdı. Belki de ikisi de bu tanımın arkasına saklanmayı seçmişti. Adam, kadının hayatındaki yerini biliyor ama o yerin adını koymaya cesaret edemiyordu. Kadın da bu yakınlığın içinde kendine ait bir anlam bulmuştu. Fakat iki insanın aynı duyguyu yaşaması, aynı geleceği hayal ettikleri anlamına gelmiyordu. Bir gün kadın, başka bir şehre giden trene bindi. Yol boyunca telefonla konuşmaya devam ettiler. Sohbetin bir yerinde kadın, sanki günlük bir mesele soruyormuş gibi konuştu. Benimle görüşmek isteyen biri var, ne yapayım? Adamın içinde o an bir şey kırıldı. Birlikte geçirdikleri geceler, dans ettikleri şarkılar, birbirlerine okudukları şiirler gözünün önünden geçti. Bunca yakınlığın ardından başka bir adamın adının aralarına girmesini beklemiyordu. Aslında söylemesi gereken tek bir cümle vardı. Gitme. Ben seni kaybetmek istemiyorum. Ama insan bazen kalbinin en çok konuşması gereken yerde gururunu konuşturur. Adam da öyle yaptı. İçinde kopan fırtınayı sesine yansıtmadan cevap verdi. İn, ne kaybedersin? En fazla bir çay içersin. Kadın trenden indi. O adamla buluştu. Bir çay içtiler. Belki birbirlerini tanıdılar, belki geleceklerinden söz ettiler. Sonra kadın bir karar verdi. Hayatını o adamla birleştirmeye razı oldu ve evlendi. Adamın hayatında ise o gün söylenen cümle kaldı. Yıllar sonra bile kendine aynı soruyu soruyordu. Kadın gerçekten gitmek mi istemişti, yoksa kendisinden kalmasını mı beklemişti? Bunu hiçbir zaman öğrenemedi. Belki de öğrenmeye hakkı yoktu. Çünkü o gün kadına bir yol göstermiş, kendi yolunu ise sessizliğe terk etmişti. Kadına kırgın değildi. Onun verdiği kararı sorgulamıyordu. İnsan, kendisine sunulmayan bir hayatı başkasında bulduğunda suçlu olmazdı. Adamın içinde kalan tek hesaplaşma, söyleyebileceği bir cümleyi gururuna kurban etmiş olmasıydı. Şimdi o eski şarkılar çaldığında, bir şiirin yarım kalan dizesine rastladığında ya da bir tren istasyonundan geçtiğinde aynı günü hatırlıyordu. Çünkü o gün bir kadın trenden inmiş, başka bir hayata doğru yürümüştü. Bir adam ise yerinden hiç kıpırdamamıştı. Kadın bir çay içerek bir ömre başlamıştı. Adam, bir çay tavsiyesiyle kendi ömründen vazgeçmişti.