Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Geçti üç yüz altmış beş gün ömür sayfası döküldü
Gençlik yıllarımın bu gün son dişleri de söküldü
'Berat'olan kişi arar iken kendine 'bir çare'
Bilirmiyim be Arslan'ım senin nelerin görüldü
UMUTLARINIZ TÜKENMESİN SAYGIDEĞER ŞAİR.ETKİLENDİM.. KUTLUYORUM.
Mevsim mevsim yaşadık, artık sonbahar geldi
Renkli geçen çocukluk, inanılmaz güzeldi;
Şimdi şahikadayız, yürürüz sonbahara
El ayak üşüyerek, devam gelen yıllara.
Nice hazlar yaşadık, geçen bu ömrümüzden
Onca acılar gördük, ufuklar ötesinden.
Yaşlandıran bu zaman, durmadan akar gider
Aşksız kalan bu alem, gönlümüzü mahveder.
Bir çare gönder ya Rab! Bir çare gönder buna;
İçinde kurt kaynayan, irin kokan Acun'a
Aşk, sevgi yaralandı; kurtarmak zor ölümden;
Ah çeker düşünürüm, yanarım içerimden..
Beğeniyle okuduğum şiire tam puan ve ant. listemde sevgi ve saygılar sunarım.
ahmet bey gönlüne ve eline sağlık.duyarlı yüreğini kutluyorum. devamını dilerim. selam ile. 100 puan
Şimdi şahikadayız, yürürüz sonbahara
El ayak üşüyerek, devam gelen yıllara.
********************************************
DOST KALAEM:
Aşk terapiye muhtaç sevgi yoğun bakıma....
ÇOK GÜZEL İFADELER. TEBRİK EDERİM ARKADAŞIM.
Merhaba Güzel Dost; Öyle güzel ve akıcı bir şiir ki; okumaya başladığım anda dizeler, beni aldı bir yerlere başka diyarlara götürdü; kaleminize ve yüreğinize sağlık, kaleminiz daim yüreğinizden güzellikler eksik olmasın puan elleyerek saygılar sunarım….Saygılarımla…….Aşık Korhani
ne mümkün dur diyebilmek zamana..kutlarım kaleminizi..
Değişik duygu versiyonlarıyla okuyucuyu etkisine alan;bugünü anlatırken geçmişten beslenen;ama şimdi'nin varlığından tedirgin olan bir iç sesin anlattıklarıydı dizelere taşınan...
Yaşam ve insan arasındaki çelişkinin boyutunu bu şiirdeki söylemler tam olarak yansıtıyordu.
Etki gücü yüksek bu çalışmasından dolayı Sayın ÜNAL'i kutluyorum.
Tam puanım desteklerine sunulmuştur.
Erdemle.
ÇOK MÜKEMMEL BİR ŞİİR.TEBRİKLER BENDEN.
Okudum şiirini ağrıttı sol yanımı,
Hatıralar mı desem yoksa bunlar anı mı?
Dünyada ahvalimiz hep acıtır canımı,
Aşk terapiye muhtaç sevgi yoğun bakıma........Şehri Karakaya
selam olsun Tokat'ın incisine...Harika...100+ANT
Bu şiir ile ilgili 22 tane yorum bulunmakta