Bir Baba Gibi 2 Şiiri - Muhammed Tahir T ...

Hayır hayır, meğerse düşündüğüm gibi değilmiş, anıları gördüm biz her zaman çok mutluyduk son zamanlarda sıkıntılı bir dönemden geçtik sadece fakat ayakta duramadık yoksa biz o güne kadar ne kadar hata yaparsak yapalım birbirimizin hatalarını görmedik bile ikimizde kendimizi geliştirmek için çok uğraştık... Okuduğum onca mesaj, izlediğim onca video, dakikalarca bakakaldığım fotoğraflar bana bunu anlatıyor, hiç birinde mutsuzluk yok peki biz neyi bu kadar büyüttük de mutlu olduğumuz onca günü bir çırpıda silip attık. Elbette kavga da ettik ama konuşup barışıp eskisinden daha sağlam olmayı başardık her seferinde. Zor günler geçirdik ama kim zor günler geçiriyorsa diğerimiz hep onun elinden tuttu destek olduk birbirimize, birbirimizi teselli ettik, değerli olduğumuzu hissettirdik, sarıldık, bağrımıza bastık birbirimizi, çünkü biz öyle iki kavgaya yıkılmazdık, herkes bizim mutluluğumuzu konuşurdu, çünkü biz bizim için fedakarlık yapardık sorunlarımızı hep kendi içimizde çözerdik birbirimizi kimseye yedirmezdik herkes de bizi mutlu bilirdi. Peki bize ne oldu, nerede yanlış yaptık da bitmez denilen bu sevda bu hale geldi, bu sevdanın bu kadar basit bir şekilde bitmesi bana hiç normal gelmiyor... çünkü ben halen onun mutsuz olduğunu bildiğim halde kendim rahat edemiyorum, yanlışı nerede yaptık?