Bir Baba Gibi Şiiri - Muhammed Tahir Toktaş

Bugün çaresizlik nedir onu anlatayım: Çaresizlik bazen bir babanın ailesi için ne kadar çabalasa da onların ihtiyaçlarını giderememesidir. Halbu ki baba, akşama kadar en az on saat çalışır ve elde ettiği kazanç hiç kimseye yetmez. Baba okul okumadı çünkü imkanı yoktu, belkide elinden tutan kimse olmadı oda bildiği kadarıyla beden gücüyle çalıştı fakat ailesine yetişemedi çaresizlik dediğin her şeyini verip de yetememektir yaşamayana nasıl anlatayım... Bir çocuğum vardı hayatımı o kadar çok güzelleştiriyordu ki anlatamam, tüm dertleri unutturuyordu bana. Şimdi bakıyorum da ben ona layık değildim, çabalamadım değil, her şeyimi verdim hem cebimden hem kendimden geceleri uykumdan... Ayakta duracak halim yoktu ama o kırılmasın diye onunla sohbet etmeye çalışıyordum ama ne yaparsam yapayım yetişemedim işte. Aslında sırf onun için kendimi geliştirmek için çok uğraştım sakin kalabilmeyi, sabretmeyi, eğlenebilmeyi, mutlu olabilmeyi, sevmeyi, sevilmeyi hatta bazen çılgınlıklar yapabilmeyi öğrenmeye çalıştım. Ya aslında kendimi çok suçluyorum halen kendimi suçluyorum ama benimde elimden o geliyordu ne yapayım... yine de yetemedim işte çaresizlik de bu ya... Yaptığım hatalarım verdiğim uğraştan daha çok göze batıyordu ama ben bunların hiç birini dert etmedim ve çabalamaktan asla vazgeçmedim, o yokken bile... Velhasıl bir gün gitti, yalan olmasın benimde hatam çoktu tabi... hani dedim ya bir baba günde on saatten fazla çalışır ama yetemez, e o adamın daha yapabileceği bir şey yok ki daha ne yapsın o adam, bir nevi bizimki de öyle oldu ama yinede onun gözünden bir damla yaşın düştüğünü bilmek beni paramparça ediyor halen. Ben zaten bu hayatta kendi başıma hiç mutlu olamadım ki nasıl olunur bilmem istesem de beceremiyorum ben sevdiklerimi mutlu edebildiğim kadar mutluyum, şimdi bakıyorum eski resimlere videolara ben hayatım da hiç onun kadar mutlu birini görmedim, onun enerjisi beni bile ayağa kaldırmıştı düştüğüm yerden, belki hiç bir şey yapmıyordu ama bir gülüşü bana günlerce yetiyordu, yalandan dahi olsa, yanlışlıkla bile olsa... Ama dedim ya çaresizlik diye, bunu söylemek kolay değil ama belki de birine yetemiyorsak, onun mutluluğuna kastetmemek gerek ve bir yerde artık bırakmak doğru olacaktır. Vazgeçemesen bile bırakacaksın ki o mutlu olsun. Aslında bağlayacağım yer buydu, benim için; "yetemediğinden, vazgeçmek zorunda kalmaktır çaresizlik" haklıydın hatta herkes haklıydı seni boşa üzdüm telafi edemem belki ama hergün duamdasın...