Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bağları boydan boya gezen bağbazumcuları gibi insan insanda.
Üzüm lekeleri yayılmış ellere, yüze elbiselerine.
Ve kırdan gölge vurmuş ağlayan çocuğa.
Ses verir kuzularını yitirmiş koyun.
Oysa her gün hep yeniden mülteci insanlığımız.
Su buz gibi ıslak ayaklarıyla kıyıya vurunca gölgenin g/özleri.
Vicdanlara tırmanır akşam yıldızı.
Ve çok yükseklerde bir dua gibi dönen umut.
Ve yanık kokuyor insanlık bombalar altında.
Samanyolu daha nice yıldız dokulu.
İbrişim gerek bu da geçer, yahu yüreğinin sözleri ulaşsın ruhlara.
Toprağın altına girmemiş bu bedenler.
Daha kaç gün geçmeli yetim ve öksüzlerin feryadı duyulsun diye.
İnsanlığın sarp yamaçlarında bir utançtan bir uca ölçer dua merhameti.
Nasiplendik elhamdülillah.
Aşkınız daim olsun.
Yüreğinize sağlık.
Allaha emanet olun.
Selam ve dualarımla.
Bir avuç telaş içinde beni karşılarken
Yüzüme vuran rüzgara sinen nefesinle
‘’Buradayım ey sevgili’’ diyerek mırıldanışın yüreğimde yankılansın...
Hasret kokan ve sevdaya telaşlı dizelerinizi kutluyorum...
Kaleminiz daim olsun...
Bir avuç telaş içinde beni karşılarken
Yüzüme vuran rüzgara sinen nefesinle
‘’Buradayım ey sevgili’’ diyerek mırıldanışın yüreğimde yankılansın
Necdet Arslan
Ne güzeldi bir avuç telaş....
yüreğinize kaleminize sağlık.
Saygı ve sevgiler...
Necdet Kardeşim merhaba ! . . .
uzun uzun yazmayacağım . . .
'Bir avuç telâş '
GÖRKEMLİ . . . Ona yetişecek dizeler mi ? . . . Hadi dostları kırmayalım . . . Olur mu ?
Nevzat Bilgiç
Tadı damakta kalan çok güzel bir şiir. Şiirin isminin aksine, ki bu sakin sevgi dolu bir telaş; tema çok dinlendirici. Her haliyle, sevginin huzur veren, keyif veren limanlarında gezinmiş usta kalem tebrikler. Çok beğenerek okudum bir daha bir daha okusam da aynı hazzı duyacağımdan eminim kutluyorum.
Ne harika bir siirdi Ustadim keyifle okudum gunun ilk siirini yureginize saglik kaleminizin rengi solmasin guzellikler sizi bulsun saygilar***Tam Puan***+ Antolojim
Boş ver yakınmalarıma sevgili
Avutmak istersen eğer
Mehtabına çağıran gecenin içine azar azar dolan karanlıklara
Dalından sarkan kirazlar örneği dokunuver parmaklarınla
Her taraf kıpkırmızıya boyansın…
Biliyor musun bu yüzden
Çıra gibi yanıyor içimde çift katlı özlemler
Söndürme ne olursun yansın da yansın…
Ay ışığı oyunları altında kararlı bir gölge olup
Bir adaya sığınır gibi kulaç kulaç sana varacağım.
Çünkü sen sığınabileceğim en tekin limansın
Ne harika bir siirdi Ustadim keyifle okudum gunun ilk siirini yureginize saglik kaleminizin rengi solmasin guzellikler sizi bulsun saygilar***Tam Puan***+ Antolojim
Boş ver yakınmalarıma sevgili
Avutmak istersen eğer
Mehtabına çağıran gecenin içine azar azar dolan karanlıklara
Dalından sarkan kirazlar örneği dokunuver parmaklarınla
Her taraf kıpkırmızıya boyansın…
Biliyor musun bu yüzden
Çıra gibi yanıyor içimde çift katlı özlemler
Söndürme ne olursun yansın da yansın…
Ay ışığı oyunları altında kararlı bir gölge olup
Bir adaya sığınır gibi kulaç kulaç sana varacağım.
Çünkü sen sığınabileceğim en tekin limansın
Ne harika bir siirdi Ustadim keyifle okudum gunun ilk siirini yureginize saglik kaleminizin rengi solmasin guzellikler sizi bulsun saygilar***Tam Puan***+ Antolojim
Boş ver yakınmalarıma sevgili
Avutmak istersen eğer
Mehtabına çağıran gecenin içine azar azar dolan karanlıklara
Dalından sarkan kirazlar örneği dokunuver parmaklarınla
Her taraf kıpkırmızıya boyansın…
Biliyor musun bu yüzden
Çıra gibi yanıyor içimde çift katlı özlemler
Söndürme ne olursun yansın da yansın…
Ay ışığı oyunları altında kararlı bir gölge olup
Bir adaya sığınır gibi kulaç kulaç sana varacağım.
Çünkü sen sığınabileceğim en tekin limansın
İmgelem harika..Serbestin serbesti dizeler sanki akıp gitmiş;dizginlenemez bir coşkuyla.........kolay sanılanın aksine ancak ustaların dolaşmaya cesaret edebileceği serbest yazımın doruklarında dizeler adeta raks ediyor.Çağrışımı kolay renkli imgeler ,akıcı anlatım ,kıvamında duygular ,doğayla tam bütünleşik yansıtmalar ,esprili zikzaklar şiirinizde müzikaliteyi arttırmış.........Şiirleriniz rahat ve okunur.Şiirden başka ne beklenebilir ki ,bizlere sadece okumak kalır.... Tebrikler üstadım... Yüreğin dert görmesin.....
final muhteşemdi
kutluyorum değerli yüreği kutluyorum kalemi en derin saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 110 tane yorum bulunmakta