Bir akşamüstü Şiiri - Bahtiyar Cm

Bir akşamüstü denize ağladığımı
kimse bilmedi.

Herkes bir mevsim yaşadı o şehirde,
ben bir ömür.

Çayım soğudu önümde,
bir yaprak düştü suya.

Mehtap suda çözülüverdi bir yemin gibi,
bir yalan gibi.

Geçti sular, geçti gemiler, geçti yüzler.
Her şey geçti, sadece özlemi geçmedi.

İşte bu yüzden yoruldum hayattan.
Her şeyi unutmayı başardım da
seni bir türlü unutamadım.

Dalgalar kıyıyı dövdü gece boyunca,
ben kendi kalbimi.

Sessizlik o kadar derindi ki
ölüm bile bir türlü gelmedi.

Ben yine de sabahı bekledim o gece,
çünkü sen bir gün dönersin diye
kıyıya bir iskemle çektim.

Martılar başka semtlerden geçti,
sesleri bile telaşlıydı.

Bir çay daha koydum kendime,
ikinci bardak hep boş.

Limandaki gemiler sabahla kalktı,
ben hâlâ dünün iskelesindeyim.

Kırlangıçlar bile döndü bu bahar,
göç eden kalbim bir türlü dönmedi.

Nerede bir deniz feneri görsem,
acaba oradan mı diye uzun uzun bakıyorum.

Şehir ışıl ışıl her akşamüstü,
benim içimde bir mahalle karanlık.

Meğer unutma diye bir şey yokmuş,
sadece alışma varmış insanın.

Ben de alıştım susmaya,
alıştım geceye,
alıştım hasretle yaşamaya.

Ve yine bir akşamüstü otururum kıyıya,
bu kez beklentiyle değil,
bir daha ağlamak için.

Çünkü ölüm gelmedi beni almaya,
sen de gelmedin beni bulmaya.

Üçümüz mahkûmuz bu sahile,
deniz, sen ve ben.

Ve yine bir akşamüstü denize ağladığımı
kimse bilmeyecek.