Bin Kanat Şiiri - Kasım Kobakçı

Ben ocaktan kalan taşım,
Kuş sesine eğik başım,
Kor altında geçti yaşım,
Çelik gibi sert bir özde,
Tüyler yandı kızıl közde.
*
Sen gecede çığlık aydın,
Kıvıl kıvıl cıvıl yaydın,
Yanan tufan ateş saydın,
Eridim bu sıcak histe,
Serin rüzgar yoktu siste.
*
Suyun aktı sonra elden,
Sürü gibi coştun selden,
Hızla indin esen yelden,
Açtım hardım aktım taşa..
Kor inciler saçtım başa..
*
Şimdi binbir granül izde,
Yenik nefer yatar düzde,
Kuşlar toplar seni gözde,
Yıldız diye göğe saçar,
Gece boyu kanat uçar..
*
Ben derinde sıkı katman,
Kuvars ile dolu harman,
Üstüm ötüş dolu orman,
Billur özüm dar bir kafes,
Çırpınırdım nefes nefes.
*
Sen şafakta çırpan kanat,
Kaya yarıp kurdun sanat,
Yüksek ısı sert bir inat,
Kırdı beni ağır baskı,
Gökte kaldı kırık askı.
*
Koptu sonra ani uçuş,
Buzul suda dondu duruş,
Gaga gibi indi vuruş,
Yatağımda kumlar kaldı..
Meydanları kıvıl sardı..
*
Şimdi ufak granül tane,
Dağıldığım ıssız hane,
Toplanmaya kuş bahane,
Gagasıyla burcu dizer,
Karanlıkta parlar gezer..
*
Ben kabukta pişen beden,
Tortulardan arda giden,
Granülitim sor bak neden?
İnce billur sanki telek,
Eritmişti çarkı felek.
*
Sen ufukta tiz bir ötüş,
Kızıl kora hızlı dönüş,
Yalazlanan parlak görüş,
Serin rüzgar esmez tende,
Yanık buğu tüttü bende.
*
Taştı sonra coşkun akış,
Süzülerek indi bakış,
Bulamadım başka çıkış,
Kızgın boncuk düştü yere..
Aktı kurak ıssız dere..
*
Şimdi serçe bekler damda,
Bin bir granül parlar camda,
Yorgun ordum kaldı gamda,
Yolcu gelip tek tek derer,
Samanyolu gibi serer..
*
Ben fırından çıkan kaya,
Kuş peşinde koşan yaya,
Derinlerde tutan maya,
Çelik özde çarpar yürek,
Küllerimi kürer kürek.
*
Sen gecede çakan ışık,
Kırlangıçlar sana aşık,
Ateşine hep alışık,
Erir cevher kızıl korda,
Aramam su kalsam zorda.
*
İndi sonra hızlı yağmur,
Avuçlardan aktı çamur,
Yoğruldu taş kızgın hamur,
İnci gibi düştüm yola..
Kanat açtım sağa sola..
*
Şimdi granül oldu taşlar,
Neferleri toplar kuşlar,
Gökyüzüne baksın başlar,
Yıldız olmuş koyu gece,
Şakır diller hece hece..
*
Ben harlanan eski ocak,
Kuş tüyüne açtım kucak,
Granülitim köşe bucak,
Çelik özüm yoktan derin,
Rüzgar vursun ince serin.
*
Sen çığlıkla söken şafak,
Cıvıldayan zerre ufak,
Aydınlandı ıssız sokak,
Tufan içre yandı közüm,
Eridim de bitti sözüm.
*
Coştu sonra taşkın pınar,
Kuş sesiyle doldu çınar,
Kaldırımda inci yanar,
Şimdi granül yıldız parlar,
Gecende bin kanat harlar..