Yayılan Bilinç Şiiri - Deniz Köpüğü

Geçti koca bir gün yine, akşam sefaları açmak üzere, ben hala yokum
Derelerde dil bitti, laf yaparlar şakır şakır; aya baksan masmavi, bilemem ben
Sen bile beni özlemişsin, dalgalar ta göğe kadar uzandı bana haber etmek için
Ben gittiğimden beri hiçbir şey eskisi gibi değilmiş, e ne güzel
Dönüşüm yakın değildir, ruhum uzaklarda bir melodinin büyüsüne kapılmış
Bedenim ise uzanıyor, içi boş bir saz gibi, eğilmiş yastığa, bekleyişte
Gözlerim ise olan biteni izler, yukarılarda, var olmayan bir mekandan
Ben ise sana sesleniyorum, sağdan, soldan, aşağıdan, yukarıdan, yerin dibinden
Herkes kayboldum sandı, bırak öyle bilsinler, gülümserim onlara yanıbaşlarında
Eserim, okşarım saçlarını ölü bir söğüt ağacının kovuğundan geçip
Yağmur damlası olur kirpiklerini ıslatırım, ordan akarım derin topraklara
Belki bir gül olur, parmak uçlarını kanatırım keskin dişlerimle, yerleşirim parmak izine
Ama bir bildiğim, asla kaybolmam; dünya silmez beni yaşlı hatırasından
İçine çektiğin nefeste, içtiğin suyun yudumlarında, çektiğin ızdırıpta beni ara