Bilginin Aydın Gözü Şiiri - Kasım Kobakçı

Özgün, derin ve parçalı, kavrayışlar kurar kişi,
Ana kucağıdır yurdu, büyüklerle ortak işi;
*
Gezilen, görülen yerler, besler geçmişte her anı,
Diriltir tüm belleklerde, hatırayla dolan canı;
*
Katar birey bu uyumu, ana ortamın özüne,
Bağlanır ağ kuvvetiyle, varır bilginin sözüne.
*
Kendine has, saf ve duru, imgeler dokur hep birey,
Geçmişin ana yurdunda, kurulur ortak bir düzey;
*
Bilinen, sezilen neyse, çağrışım yapar derinden,
Uyanır zihinlerde iz, sökülmez ana yerinden;
*
Dahil eder öz benliği, bu meydanın kudretine,
Yönlendirir ağ gücünü, erer bilgi nimetine.
*
Benzersiz, köklü ve canlı, anlamlar üretir insan,
Atalarla birikmiştir, ana ocağında lisan;
*
Yaşanılan, duyulanlar, sürekli besler dününü,
Canlandırır akıllarda, köklerin ana yönünü;
*
Bütünler kişi ruhunu, varlığın ana sesiyle,
Huzur bulur bilgelikte, bağlanma düşüncesiyle.
*
Çok yönlü, içten ve sıcak, algılar yaratır nefes,
Ortak alanda birleşir, geçmişten gelen ana ses;
*
Tadılan, sevilen günler, kuşatır dört bir bucağı,
Yeniden parlar zihinde, kişinin ana ocağı;
*
Ekler birey bu ahengi, çevrenin canlı ağına,
Bilginin dinginliğiyle, yaslanır ana dağına.
*
Ayrıksı, yalın ve derin, düşünceler kurar beşer,
Etkileşimli çabayla, ana toprakta iz deşer;
*
Geçilen, kalınan yollar, taşır geçmişten bir soluk,
Canlanır anı yaşayan, zihinlerde ana oluk;
*
Harmanlar kişi uyumu, ortamın ana nabzıyla,
Akıtır bağ kuvvetini, bilginin engin hazzıyla.
*
Bölünmüş, özgün ve diri, tasavvurlar doğurur öz,
Büyüklerin mirasıyla, parlar ocakta ana köz;
*
Soran, arayan, bulunan, anılar besler her çağı,
Yeşerir bellek içinde, kişilerin ana bağı;
*
Örer birey bu dengeyi, çevrenin ana rahminde,
Çoğaltır ağ dirliğini, engin bilginin fehminde.
*
Tekil, katmanlı ve duru, anlayışlar kurar bilge,
Paylaşılan o tarihten, süzülür her ana simge;
*
Konuşulan, dinlenilen, hatıralar sarar yeri,
Canlandırır zihinlerde, yaşayan her bir neferi;
*
Taşır kişi bu uyumu, ana kaynağın seliyle,
Büyütür bağ coşkusunu, bilginin cömert eliyle.
*
Doğal, benzersiz ve bütün, ufuklar açar her gönül,
Ortak alan çabasıyla, ana bağda açılır gül;
*
Tutulan, izlenen izler, besler geçmişin kökünü,
Uyandırır belleklerde, anının ana yükünü;
*
Bağlar birey bu düzeni, ortamın ana çarkına,
Yayar tüm ağ şefkatini, varır bilginin farkına.
*
Kurucu, içsel ve zengin, bakışlar dokur her dimağ,
Geçmişteki büyüklerle, kurulur köklü ana bağ;
*
Çizilen, yürünen yolda, çağrışım yapar her mekan,
Dirilir kişi aklında, ana damardan akan kan;
*
Sunar birey bu uyumu, çevrenin ana tahtına,
Katılır ağ sürecine, güvenir bilgi bahtına.
*
Bütüncül, parlak ve derin, kavrayışlar sunar varlık,
Büyüklerle birikmiştir, ana kucakta uygarlık;
*
Deneyimlenen, bilinen, anılar besler her izi,
Buluşturur zihinlerde, ana şefkatiyle bizi;
*
Kenetler birey ruhunu, ana çevrenin özüyle,
Yönlendirir ağ gücünü, bilginin aydın gözüyle.