Bildiğim Eşkâliyle Şiiri - Hikmet Nazlı

Hasanoğlan’da yaşamakta hatıram;
Tek katlı evlerin apartmanlara dönüştüğü vakitler
Yitirdim gençliğimi o sokaklarda.

Bahçe duvarlarından sarkan can erikleri,
Akşam serinliği vardı kapı önlerinde.
Ötekine seslenirdi bir komşu
Avludan ya da camdan
Müşfik, değerbilir, candan.

Sonra balkonlar yükseldi göğe
Bölündü arsalar, parseller, yollar.
Bebekliğimizin tozunu taşıyan boşluklara
Başka hayatlar yerleşti.

Ben yine aynı yerlerden geçtim;
Kadim bir kulübenin yerinde şatafatlı bir market,
Bir dut ağacının yerinde beton.
Yalnız İdris Dağı uzakta
Bildiğim eşkâliyle bakıyordu hâlâ.

Hangi köşeyi dönsem şimdi
Birkaç adım önde gençliğim benden
Yetişsem, kulağına fısıldayacağım hasreti.

Hasanoğlan’da yaşamakta hatıram;
Pek çok yaş aldım
O hâlâ nazlı bir sokağın ucunda
Eve çağrılmayı bekleyen çocuk.