Bez Bebekler 1 Şiiri - Zafer Unsal 2

Adımı sormayın bana , adım yok benim ,
Bana unutturdular adımı , tam on dördümde,
Ama hala aklımda , sakladığım o bez bebeğimin adı,
Ağladığımda , hep o bez bebek silerdi gözyaşlarımı ,
İçi pamuk dolu , o küçücük elleri ile ,

Ben küçük bir çocuktum,
Beni büyüttüler başkalarının günahları ile ,
Beyaz bir duvak ile sakladılar benden çocukluğumu,
Yanaklarımı , dudaklarımı boyayarak yok ettiler ,
Yüzümdeki o çocuk masumluğu,
Bana o gün unutturdular adımı ,

Küçük bir çocukken , bir günde kadın oldum ben,
Tanımadığın bir adamın, nefesini soluyarak,
Sen hiç ağladınmı sabaha kadar gözlerin kapalı ,
Sen hiç bekledin mi , sabahı gözlerini hiç açmadan,
Bilirmisin ne olduğunu ,,sakladığın bez bebeğin ,
O küçücük ellerine sıkı sıkıya tutunmayı,

Ben susarak bağırmayı öğrendim ,
Bana her bağırdıklarında ise daha da çok sustum.
Ben sustukça , o bez bebeğim hep ağladı hem de hıçkıra hıçkıra ,
Ve bana dediler ki , susmak kaderimmiş benim ,
Bilmiyorlar ki o kaderi , yanaklarımı ve dudaklarımı ,
Boyayanlar yazdılar yüzüme ,
Oysa , benim bez bebeğimin yanakları ,zaten kırmızıydı....

Sen bilirmisin on beşinde anne olmak nedir,
Daha bir anne kokusuna muhtaçken,
Bir anne gibi kokabilmek ,
O kokun ile bir kolunda bir bebeği ,
Diğer kolunda bir bez bebeği uyutmak , nedir bilirmisin,
Sen bilirmisin , gözlerini hiç kırpmadan uyumak nedir,
O bebeklerine bakışarak......

Adımı sormayın bana ,
Ama adı , Zeynep , bez bebeğimin.......