Kışı yaşıyor kalbim,
Paramparça, kırık dökük...
Kanatsız uçabilir mi bir serçe?
Gelen gidene yük.
Boğazımda küskün bir düğüm,
İçimde onulmaz bir acı...
Dünya dediğimiz gurbet,
Bir tatlı tebessümle, iki güzel sözde hancı.
Dal kırık, daldaki gönül yıkık...
Sözler dökülür içten hiçe.
Bir taş düşer ki hikâyeye,
Lambadaki alev üşür ürkekçe.
Bir ayrılık, bir yoksunlukla,
Hayatın çizgisi eğilir, bükülür.
Hadi bana eyvallah...
"Ömür, ne boş geçtin sen!" derken dökülür.
Güneş buz tutar, ölü bakar,
Körü körüne üşürüm kalbinde.
Ta derinlerde bir ateş yanar...
Ne yağmur ne rüzgâr hepsi beyhude.
Şiirden geriye kalan satırlar:
Gurbet, kalbin kendi evinde misafir kalmasıdır.
Bir ayrılık gelir, ömrün harflerini yerinden söker.
Yoksunluk, kalbin en uzun cümlesidir.
30 Ekim 2019 / Cumartesi / Ankara
Halil KumcuKayıt Tarihi : 14.02.2025 16:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
"Ömür, avuçtan kayan bir kum tanesi gibi… Ne tutabilirsin ne de geri döndürebilirsin; her şey beyhude."
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!