Kanlıca’dan karşıya kalkan taka
tünelden, önce rüzgarı varan tren
üfleyecektir dizelerime
sokak klarnetçisi gibi
kelimelerimin boşluklarından
harflerimin deliklerinden aşarak
kollarım yetişmiyor
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şiirinizi
beğeni ile okudum
güzel demişiniz
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta