Âlimin kandilini görünce uzaklarda
Ezâya göğüs gerip her setten atlasak da!
Tuhaf olan yâd değil, yârenler barikatta!
Karanlıkta sürünen sefil Âmâ ettiler!
Asalak kan emici bir mahlûk zannedenler
Aslen nankörce yediklerine tükürdüler!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta