Bende sönüşün hikayesi

Ben senin en az güldüğün yerde
en çok seven oldum.

Bu nasıl adalet,
nasıl bir kalp yanılması bilmiyorum…
Ama insanın içi
ancak bu kadar sessiz yanarmış.

Sen başkalarıyla göğe yükselirken
ben, yanında yere basmayı öğrendim.
Coşkun başkalarına,
durgunluğun bana kaldı.
Sanki sevincinin kalabalığı var da
hüznünün yalnızlığı bana emanet.

Bir gün fark ettim—
ben seni mutlu etmeye çalışırken
kendimi üzmeye başlamışım.

Sarılmak istedim, geri çekildin.
Öpmek istedim, sustun.
Sevmek istedim…
orada en çok yalnız kaldım.

Meğer insan
birinin kalbinde değil de
alışkanlıklarında yer edince
böyle yavaş yavaş silinirmiş.

Ben senin yanında
yük olmamak için hafifledim,
ama hafifleyen şey
değer değilmiş,
benmişim.

Şimdi geceleri içimde bir soru dönüyor:
İnsan sevdiğinin yanında
neden eksilir?

Ve en acısı ne biliyor musun?
Seni kaybetmekten korkmuyorum artık.
Seni severken kendimi kaybetmiş olmaktan korkuyorum.

Çünkü bir gün gidersen,
canım yanacak evet…
ama kalırsan,
ben yavaş yavaş biteceğim.
Ve bazı ayrılıklar

gitmekle değil,
birinin kalbinde yer bulamamakla başlarmış.