BENDE KALAN GERÇEK
Dürüstlüğüme kefil olurum,
Ama herkesin taşıyamayacağı bir ağırlıktır bu.
Çünkü ben doğruyu söylerken
Kimseyi incitmemeye değil,
Kendimi eğip bükmemeye söz verdim.
Öfkeme kefil olamam,
Orada ben bile kendime yabancı olurum bazen.
Ama bil ki,
İçimde biriken her şey
Önce sessizliğimden doğmuştur.
Sevgimle beni küçültmeye kalkarsan
Elinde kalan şey aşk değil,
Kırılmış bir aynanın yansıması olur.
Çünkü ben sevilmeyi eksilerek değil,
Kendim olarak, tam kalabilmekle öğrendim.
Sana hiç kimse olmayı da öğretirim,
Ama bu bir intikam değil;
Bir gerçeğin soğuk öğretisidir.
Gidenin ardından değil,
Değer bilmeyenin yanında
İnsanın nasıl silindiğini anlarsın.
Ben en kırgın hâlimle bile
Kendimi savunmam bazen…
Çünkü bazı insanlar sustukça büyür,
Konuştukça eksilir.
Ve ben artık
Eksilerek büyüyen hiçbir hikâyede
Başrol değilim.
Ama şunu da öğrendim:
En çok kırıldığım yerler,
En çok sustuğum yerlerdi.
Bir insanın gidişi bazen kapıdan olmaz,
Cümlelerin içinden yavaş yavaş çekilir.
Sen fark etmezsin bile…
Ama bir bakarsın,
Aynı kelimeler artık sana ait değildir.
Ben en çok,
Anlatırken anlaşılmamaktan yoruldum.
Çünkü bazı insanlar dinlemez,
Sadece kendi yankısını duymak ister.
Ve ben…
Yankı olmaktan çıktığım gün sessizliği seçtim.
Sana değil,
Kendime dönmek için.
Çünkü bazı vedalar söylenmez, içte büyür;
Sonra insanın karakteri olur.
Benimkisi de biraz öyle…
Artık kimseye kendimi ispat etmiyorum.
Ne sevgimi, ne sabrımı
Ne de kalbimin ağırlığını…
Herkes kaldığı yerden değil,
Anladığı yerden gider.
Ve sen…
Beni en çok,
Anlaşılmamış bir hikâye gibi bıraktın.
Öylece,
Dımdızlak bıraktın hayatın ortasında.
Kayıt Tarihi : 3.05.2026 12:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!