Ağlatmayın Şiiri - Serpil Koçar

AĞLATMAYIN

Yeter, ağlatmayın yüreği güzel insanları,
Küstürmeyin hayata, yüklemeyin gamı, kederi.
Yormayın, yeterince yorgun zaten yürekleri,
Pişman etmeyin size verdikleri değer için.

Yeterince yalnızlığı seçmiş güzel yürekler,
Sevinçlerini kursaklarında bırakmayın.
Zaten çok üzülmüş, çok kırılmışlar bu hayatta,
Bir de siz kırıp dökmeyin o güzel yürekleri.

İstedikleri biraz huzur, biraz da mutluluk,
Karabulut olup çökmeyin hayatlarının üstüne.
Yeter artık, ağlatmayın yüreği güzel olanları,
Korkun dökülen gözyaşlarından; Allah şahittir yapılanlara.

Kolay kolay konuşamaz, ah etmezler kimseye,
Sessizce çekilirler kendi kabuklarına.
Dökerler gözyaşlarını, kendilerine kızarlar her defasında,
Kendi elleriyle parçalarlar yüreklerini.
Yine de beddua etmezler kimseye,
Çünkü yüreklerinin güzelliği izin vermez buna.

Yaradan şahittir sessizce akan gözyaşlarına,
İnançları tamdır, sığınırlar Rablerine.
Yarına bırakır da yanına bırakmaz Yaradan,
Güzel yüreklerin hakkını verir İlahi Adalet.

İşte bu yüzden korkarım bir kulu ağlatmaktan,
İncitmekten, üzmekten, bir kalbi yaralamaktan.
İnsanlardan değil, Allah'tan korkarım her daim,
Bilirim, yaşattığım ne varsa bir gün karşıma çıkacağını.

Çünkü inanırım İlahi Adalet'e,
Hiçbir gözyaşının yerde kalmayacağına.
Kimsenin ahının kimsede kalmayacağına,
Ve bir gün mutlaka tecelli edeceğine...

Yeter, ağlatmayın yüreği güzel insanları.
Onların sessizliği çaresizlik değil,
Yüreklerinin hâlâ güzel kalabilmesidir.