Ben sustukça Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Hiçbir mevsim susuşum kadar
Acımasız kullanmadı neşteri.

İçimde ölen her cümle, Bir mezar kazdı kalbime. Konuşsaydım belki kırılırdım, Sustum... Yavaş yavaş tükendim.

Yüzümde herkesin gördüğü Sıradan bir gülümseme vardı. Oysa geceler, Adımı kanla yazıyordu yalnızlığa. Her sabah biraz daha eksiliyor, Her akşam biraz daha kendime yabancılaşıyordum.

Kimse bilmedi, İnsan bazen susarak da dağılır. Bir tek kelime etmeden, Koca bir ömrü omuzlarında taşır. İçine attığı her sitem, Zamanla kendi yüreğine döner.

Ne bir omuz aradım, Ne de bir çıkış yolu. Yalnızca içimde büyüyen sessizliğin Beni benden çaldığını seyrettim. Çünkü bazı yaralar kanamaz; Sadece insanın bütün ömrüne yayılır.

Şimdi anlıyorum; Bazı sessizliklerin sesi, Çığlıklardan daha ağırdır. Ve insanı en çok, Kendi içine gömdüğü kelimeler tüketir.

Ben sustukça, İçimde bir şehir yıkıldı. Kimsenin duymadığı gürültülerle En sağlam yanlarım çöktü. Dudaklarıma kadar gelen her cümle, Geri dönüp kalbime saplandı.

Şimdi gecelerle konuşuyorum. Onlar da benim gibi sessiz, Benim gibi yorgun.