Şu parkın köşesi garipler yurdu
Dökülen yapraklar halimi sordu
Gelen geçti giden geçti yanımdan
Bir tek hatıralar yanımda durdu
Ne yağmur gizliyor gözyaşlarımı
Ne rüzgar alıyor efkarlarımı
Beyazlar giysem de bahtım karalı
Ben bu sonbaharda buldum kışımı
Taş kesildi beklemekten bu yorgun beden
Hangi yağmur temizler bahtımın neden
Bir bankta unuttum ben gençliğimi
Sen gelmesen de olur
Ben sevdim kederimi
Ah ben sevdim kaderimi
[Instrumental Interlude: Sorrowful dialogue between crying clarinet and airy flute, backed by delicate guitar and warm accordion]
Çocuklar koşuyor hayat akıyor
Şu sokak lambası sönük yanıyor
Herkes evine dönerken akşam sen burada
Kime yanıyorsun
Mevsim hazan olmuş gönlüm ihtiyar
Yıkılsın bu dünya kime ne zarar
Cebimde bir resim elimde tesbih
Beni bu parklarda öldürür efkar
Taş kesildi beklemekten bu yorgun beden
Hangi yağmur temizler bahtımın neden
Bir bankta unuttum ben gençliğimi
Sen gelmesen de olur
Ben sevdim kederimi
Ah ben sevdim kaderimi
Hani bahar gelecekti
Hani çiçekler açacaktı bizim için
Bak yine yaprak döküldü
Bak yine akşam oldu
Sen sıcak yatağında uyurken
Ben bu soğuk bankta
Seni değil vefasız
Seni sevdiğim günleri özlüyorum
Ben sevdim kederimi
Ah ben sevdim kaderimi
Kayıt Tarihi : 23.04.2026 18:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sonbaharın hüznü, bekleyişin yorgunluğu ve kaderle barışmanın şiirsel bir itirafı. Yalnız kalan, hatıralarla baş başa kalan herkesin içinden geçenleri anlatan bir şiir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!