Ben mi Karayım Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Gökyüzü herkesin üstüne aynı mavi örtüyü sererken,
benim payıma niye bu katran karası bulutlar düşüyor?
Çevremdeki herkes lekesiz,
ak pak giysilerle süzülüyor ortalıkta,
bense her adımda kendi sızıma basıp
kendi izimle lekeleniyorum.
Adaletinizin terazisine kefen dolusu ah koydum,
yine de dengelenmedi;
herkes sütten çıkmış ak kaşık da
bir tek ben mi kirlendim bu düzende?

Sokaklardan kahkahalar yükseliyor,
pencerelerden neşeli ışıklar sızıyor,
benim pencereme ise sadece
karanlığın koyu gölgesi vuruyor.
Soruyorum size,
bu lekesizlik masalını
hangi tezgahta dokudunuz?
Bütün kirli çamaşırlar
benim bahçeme mi fırlatıldı gizlice?
Herkes kendi bayramını kutlarken kuytularda,
ben niye kendi yasımın ortasında
tek başıma nöbet tutuyorum?

Gözlerinizi benden kaçırıp
kendinizi masumiyet tahtına oturtuyorsunuz.
Sanki hiç çamura batmamış,
hiç kalleşçe vurmamış gibi elleriniz.
Bu bembeyaz kostümlerinizin altında
gizlediğiniz irini bilmiyor muyum sanıyorsunuz?
Bütün faturayı bana kesip
kenara çekilmek ne kolay,
herkes süs bebeği gibi
vitrinde arz-ı endam ederken,
bütün darbelere göğüs gerip
kanayan tek kurban ben mi olacağım?

İsyanım boyumu aştı artık,
sığmıyorum bu sahte dürüstlük çemberine.
Hangi yasaya göre dağıtıldı bu kartlar,
kim biçti bu adaletsiz rolü?
Siz kirinizi başkalarının sırtına silerken
temiz kaldınız öyle mi?
Benim derim yırtıldı,
etim kemiğim sızladı
bu vicdansız yağmurda;
siz ise ıslanmadan karşı kıyıya geçen
pişkin seyircilersiniz.
Yeter artık bu ikiyüzlü tiyatro,
bu hileli oyun bitsin!

Söküp atıyorum boynuma astığınız
o suçlu etiketini.
Eğer buysa sizin ak dediğiniz,
ben karanlığımın asaletine sığınırım.
Herkes süslü yalanlarıyla
ak süt gibi varsın dursun yerinde;
ben kendi yaramla,
kendi kızılına boyanmış gerçeğimle haykırıyorum:
Herkes beyaz, herkes lekesiz melek de,
bu evrende bir tek ben mi kanayacağım?
Kabul etmiyorum bu payı,
reddediyorum bu adaletsiz yazgıyı!