Ben Kaldım Şiiri - Ekrem Polat

Ne bu yalnızlık
Neden bu lüzumsuz hiçlik
Bir yere gidememek
Halen 2011 e takılmış bir kanca bedenimde
Sorulan en ağır soru çarpar suratıma
Akraba dost hasım hısım tebasıdan
Bu yalnızlık nereye kadar sürecek
Duygularım full benzin dolu bir araba
Ve ben A şehirinden B şehirine giden bir yolcuyum onlara göre
Bir metal yığını
Dört tekerli bir arabayım zannımca
Ne kadar ağır bir benzetmedir
Farkında olup sarf edilen bu sözcükler
Sorsan herkes bilmiş hatim etmiş hayatı
Ekmek kırıntısı kadar küçük görülen
Ve sofra bezi ile sirkelenen bir parça aşk
Kimin umrunda ki
Pencereye kenarına düşen bir kırıntı
Oysa bu umursamaz yanlar değilmi beni kıran parçalayan
Hadsiz bir soru
Ve yatak odasına uzanan bir serüven
Meraklı bir grup insan sevişme tarihimizi yazmış davetiye ye
Pornografik bir eğlence
Ne gerek vardı sanki
Bu benim olmayan bir sevme
Olay yerinden geçen bir figüran değilim
Kamera önünden geçip ünlü olma umudu olan bir artist de değilim
Alallade bir insanım
Belki de değilim
Ne fark edecek
Yaşamaya engel olan bu toplumsal sevişme düğünleri
Şimdi hepsi geride kaldı.
Film şeridi bir hayat geçiyorken önümden
Ben kaldım
Bir caddenin tam ortasında
Işıklı bir cadde
Sokak lambaları gece karnavalı düzenlemiş gibi aydınlık saçıyor
Ben kaldım tam ortasında hayatın
Belki satılık duygular yoktu
Ve senarist kayda değer görmedi
Yönetmen oralı olmadı
Ben kaldım...
Şakşaklı göstermelik bir hayatın tam ortasında
Kafamda fadimenin düğünü
Herkes halay çekiyor...
Dilimde tekrarlayan bir nakarat
"Olsun demek de zor artık
Çocuk düşlerimiz yok artık"