Ben Halkım
Halkın konuşan özüyüm,
Dili, soluğu, sözüyüm.
Halkın yüreğinde atan nabız,
Gözlerinde biriken ışık,
Dudaklarında söylenmemiş türküyüm.
Ben halkın sesiyim,
Susturulmak istenen çığlığı,
Karanlığa karşı yanan ışığı,
Bir avuç toprağa sığdırılan
Koca bir dünyanın adıyım.
Ben gören gözüyüm halkın,
Duyan kulağı,
Konuşan dili,
Yürüyen ayağı,
Üreten eli,
Direnen bileği,
Çünkü ben halkım!
Ben halkım,
Halkın adamıyım.
Ne bir sarayın gölgesiyim
Ne bir saltanatın kapısında bekleyen kul.
Ben meydanların sesiyim,
Tarlaların teri,
Atölyelerin dumanı,
Fabrikaların çarkında dönen emeğim.
Dağ benim,
Bağ benim,
Taş benim,
Toprak benim.
Irmak benim,
Deniz benim,
Pınar benim,
Gökyüzüne uzanan mavi benim.
Ben ovada başak,
Başakta buğdayım.
Buğdayda ekmek,
Ekmekte alın teriyim.
Ben harmanda savrulan saman,
Değirmende öğütülen un,
Fırında pişen ekmek,
Sofrada bölüşülen lokmayım.
Ben açın sofrasında eksik kalan,
Yoksulun cebinde bulunmayan,
Ama yine de umudunu kaybetmeyen
O son lokmanın sahibiyim.
Ben dağda ormanım,
Ormanda ağacım,
Ağaçta dalım,
Dalda yaprağım.
Yaprakta yeşeren yaşam,
Kökte toprağa tutunan geçmiş,
Gövdemde yılların izleri,
Her halkasında bir ömür taşıyan
Yaşlı bir çınarım.
Ben rüzgârda sallanan dalım,
Dalın ucunda kuş yuvası,
Yuvada yumurtadan çıkan yavru,
Yavrunun kanadında özgürlük arzusuyum.
Ben ormanda kekik kokusu,
Dağ başında kar çiçeği,
Yamaçlarda açan yabani menekşe,
Baharda toprağı uyandıran
İlk yağmur damlasıyım.
Ben bağda zeytin ağacıyım,
Köklerim bin yıllık,
Dallarım gökyüzüne uzanır.
Her zeytin tanemde
Bir güneşin sıcaklığı,
Bir yazın bereketi,
Bir insanın emeği vardır.
Ben zeytinlerin varıyım,
Zeytinin dalında,
Yağında,
Çekirdeğinde,
Toprağa düşüp yeniden filizlenen
O bitmeyen yaşamın kendisiyim.
Ben çiçeği doğuran toprağım,
İnsanı doğuran toprak,
Böceği gezdiren,
Kelebeği uçuran,
Kuşa yuva,
Karıncaya yol olan toprağım.
Ben toprağın bağrında saklanan tohumum,
Tohumun içindeki yarın,
Yarının içindeki umut,
Umudun içindeki insanım.
Ben insanım!
Kadınım, erkeğim,
Çocuğum, yaşlıyım,
Anayım, babayım,
Kardeşim, evladım.
Bir annenin gözyaşında saklıyım,
Bir babanın nasırlı ellerinde,
Bir çocuğun gülüşünde,
Bir yaşlının yüzündeki çizgilerdeyim.
Ben beşiği sallayan ninni,
Yollara düşen gurbet türküsü,
Dağlarda yankılanan kaval sesi,
Düğünlerde omuz omuza duran
İnsanların halayıyım.
Ben halkım!
Bir yanım Karadeniz'in hırçın dalgası,
Bir yanım Ege'nin zeytin kokusu,
Bir yanım Torosların heybeti,
Bir yanım Mezopotamya'nın kadim hafızası,
Bir yanım Anadolu'nun bozkırında
Uzaklara uzanan yoluyum.
Her yörede başka bir ezgiyim,
Her dilde başka bir kelime,
Her gönülde başka bir sevda,
Ama aynı gökyüzünün altında
Birlikte yaşama umuduyum.
Ben sınırları aşan insanlığım,
Rengi, dili, inancı ne olursa olsun
İnsanı insan yapan vicdanım.
Ben emeğim,
Ben alın teriyim,
Ben nasırlı ellerim.
Sabah gün doğmadan tarlaya çıkan,
Akşam karanlığında evine dönen,
Çocuğunun geleceği için
Kendi ömründen veren insanım.
Ben madende karanlığı delen işçi,
Denizde dalgalarla boğuşan balıkçı,
Tarlada güneşle yarışan çiftçi,
Yollarda ömrünü tüketen emekçiyim.
Ben tezgâhta dokunan kumaş,
İğnede biriken emek,
Çekiçte yankılanan ses,
Demirde şekillenen alın teriyim.
Ben üretenim,
Ama ürettiğinden payına düşeni arayanım.
Ben çalışanım,
Ama emeğinin karşılığını isteyenim.
Ben adalet arayanım,
Eşitlik isteyenim,
Onuruyla yaşamak isteyenim.
Benim sesimdir adalet,
Benim nefesimdir özgürlük,
Benim yüreğimdir kardeşlik.
Ben halkım!
Tarihin sayfalarında yalnızca adı yazılan değil,
Tarihi omuzlarında taşıyanım.
Nice kışlar gördüm,
Nice baharlar bekledim.
Nice karanlıklardan geçtim,
Nice şafaklara uyandım.
Savaşların yıkıntısını gördüm,
Göç yollarında yitip gidenleri,
Evinden, yurdundan koparılanları,
Bir mezar taşına hasret kalanları...
Ben ayrılığın acısıyım,
Gurbetin uzun gecesi,
Hasretin bitmeyen türküsüyüm.
Ama her acının içinden
Yeniden yeşeren bir dalım.
Beni yıkan fırtınalar oldu,
Ama köklerimi sökemediler.
Üzerime karlar yağdı,
Ama baharımı çalamadılar.
Çünkü ben halkım!
Benim hafızam dağların taşlarında,
Tarihimin izleri toprağın altında,
Atalarımın nefesi rüzgârda,
Yarınlarım çocukların gözlerindedir.
Ben dünüm,
Bugünüm,
Yarınım.
Ben geçmişin mirası,
Bugünün gerçeği,
Geleceğin umuduyum.
Beni bir avuç insana sığdıramazsınız,
Beni bir duvarın arkasına kapatamazsınız.
Ben bir kişinin mülkü,
Bir makamın gölgesi,
Bir gücün emri değilim.
Ben milyonların ortak nefesiyim.
Bazen bir meydanda yükselen ses,
Bazen bir annenin sessiz duası,
Bazen bir çocuğun masum sorusu,
Bazen bir işçinin hak arayan yumruğu,
Bazen de bir ozanın sazından dökülen
Özgürlük türküsüyüm.
Ben halkım!
Bana bak,
Dağda beni gör.
Irmakta beni bul.
Ağaçta beni tanı.
Bir çiçeğin renginde,
Bir kuşun kanadında,
Bir annenin şefkatinde,
Bir çocuğun düşünde beni ara.
Ben her yerdeyim.
Çünkü ben yalnızca insan değilim,
İnsanı yaşatan yaşamım.
Yalnızca toprak değilim,
Toprağı vatan yapan emeğim.
Yalnızca tarih değilim,
Tarihi yaratan iradeyim.
Ben bir ağacın köküyüm,
Bir ormanın bütünüyüm.
Bir damla suyum,
Bir denizin sonsuzluğu.
Bir insanım,
Milyonlarca insanın toplamıyım.
Ben halkım!
Ne kadar çoğalsam da birim,
Ne kadar farklı olsam da bütünüm.
Birbirinden ayrı dallarım,
Ama aynı gövdenin yaşamıyım.
Benim varlığımda
İnsanlığın ortak sesi var.
Benim yüreğimde
Sevginin, barışın ve kardeşliğin yeri var.
İster dağda ara beni,
İster ovada,
İster bir köyün tozlu yolunda,
İster büyük bir kentin kalabalığında...
Ben oradayım.
Bir ekmeği bölüşen iki elde,
Bir yaralıya uzanan yardımda,
Bir yetimin başını okşayan şefkatte,
Bir mazlumun yanında duran vicdanda...
Ben oradayım.
Çünkü halk olmak,
Sadece aynı yerde yaşamak değil,
Aynı acıyı duyabilmek,
Aynı umudu büyütebilmek,
Birbirinin varlığına sahip çıkabilmektir.
Ben halkım!
Halkın konuşan özüyüm,
Diliyim, sözüyüm,
Gören gözüyüm,
Duyan kulağı,
Atan yüreğiyim.
Ben dağım,
Ben bağım,
Ben taşım,
Ben toprağım.
Ben ormanım,
Ben ağacım,
Ben dalım,
Ben yaprağım.
Ben zeytinim,
Ben buğdayım,
Ben ekmeğim,
Ben sofrayım.
Ben çiçeğim,
Ben kelebeğim,
Ben kuşum,
Ben insanım.
Ben emeğim,
Ben alın teriyim,
Ben türküyüm,
Ben tarihim.
Ben dünüm,
Ben bugünüm,
Ben yarınım.
Ben halkım!
Halk benim.
Ben halkın içinde,
Halk benim içimde.
Halkın varlığı benim varlığım,
Halkın geleceği benim geleceğim.
Ben varsam halkın sesi var,
Halk varsa benim varlığım var.
Ve bilin ki;
Bir ağacın kökü kesilirse
Yeniden filiz verebilir,
Bir ırmağın yolu kesilirse
Kendine başka bir yatak bulabilir,
Bir çiçek koparılırsa
Toprak yeniden çiçek doğurabilir.
Çünkü yaşamın gücü
Yok etmekte değil,
Yeniden var etmektedir.
Ben de o yaşamın kendisiyim.
Ben halkım!
Halk benim,
Ben halkım.
Ne benden ayrı bir halk vardır
Ne de halktan ayrı bir ben.
Ben halkın sesiyim,
Halk benim nefesim.
Ben halkım...
Halk benim!
Melik Köroğlu (Salihi)
Şair ve yazar
Melik Köroğlu
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 22:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ben, halkım, halk, benim




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!