Oku.
Hattatın nefesle fakirin yüzüne nakşettiği derin kitabeyi
Mülkü çok olanın Hakkak yontar,
Şerh edemediğin yüzündeki eski alfâbeyi,
Gözlerindeki nur ve yüzündeki çizgiler,
Şu koca külliyatın en sahih tefsiri sanki.
Çevrilen her sayfada duyulan o ince çıtırtı
Yıllanmış eklemlerinin anlaşılmayan sözleri olur.
Şu mülkten “BEN” giderken…
Mürekkepsiz yazılan,
Okunması zor silik bir yazgıyı nakşeder yüzüne
Hakkak yontarken sükun taşını
Yüzlerinden tanırsın onları
Şu mülkten “BEN” giderken
O vakit ya gök kubben griye çalar ,
Yâhut seher vaktidir birazdan güneş doğar
Nem verir toprağına, kuru bir ayaz
Yâhut kokusunu bir senin duyacağın
Tatlı serin bir meltem.
Gözlerinden süzülen o çiğ taneleri;
Ya gülden esen o kokunun sevincinden
Ya da göçen kervanın ardından tutulan mâtemden
Şu mülkten “BEN” giderken
Ya gül bahçesinde
Bembeyaz bir gül daha açar
Gülistanın rengince
Yahut ürkek soluk sarıya çalar tenin
Kazası olmayan Cuma vakti girince
Ya gül ile misk kokar hayat ile demlenmiş son nefesin
Yahut is ve duman.
Selvi olur, gül kokar bahçen,
Yahut bedendir son liman.
Şu mülkten “BEN” gidince.
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 13:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!