Ben Eksildim,sen yoktun

BEN EKSİLDİM, SEN YOKTUN...

Ben eksildim, sen yoktun...

Bir dağın içten içe çöküşü gibi sustum.
Kimse duymadı içimde kırılan taşların sesini.
Gökyüzü maviliğini korudu,
kuşlar yine sabahlara uçtu.
Dünya dönmeye devam etti.
Bir tek benim zamanım,
gittiğin yerde kaldı.

Ben eksildim, sen yoktun...

Sonbahar, bütün yapraklarını
benim kalbime bıraktı sanki.
Hangi sokağa baksam,
yarım kalmış bir vedanın izi vardı.
Rüzgâr bile senden kalan boşluğu taşıyor,
gece ise adını söylemeye cesaret edemiyordu.

Bir gün değil,
bir ömür sürdü yokluğun.

Saatler pas tuttu duvarlarda,
takvimler aynı acıyı çevirdi durdu.
Ben her sabah biraz daha eksildim;
bir gülüşüm gitti,
bir umudum söndü,
bir parçam daha karıştı karanlığa.

Ve sen yoktun...

Ne yaralarımı görecek kadar yakın,
ne de unutturacak kadar uzak.

İnsan bazen bir kişiyi özlemez sadece;
onunla kurduğu bütün yarınları da kaybeder.
Ben seni değil yalnızca,
sana inanırken kurduğum dünyayı da yitirdim.

Şimdi geceler,
eski bir şiirin silinmiş mısraları gibi.

Ay gökyüzünde asılı duruyor,
yıldızlar yine parlıyor.
Ama hiçbir ışık,
içimde sönen güneşin yerini dolduramıyor.

Çünkü bazı ayrılıklar,
kapıyı çekip gitmek değildir.

Bazı ayrılıklar;
bir insanın ruhunda sessizce deprem olmak,
bütün şehirlerini yıkıp
arkasında tek bir enkaz bırakmaktır.

Ben eksildim, sen yoktun...

Ama en çok da buna yandım:

Bir gün döneceğine inanırken geçen yıllara,
her gelişini bekleyişimde
biraz daha tükenen kendime,
ve adını hâlâ bir dua gibi taşıyan
yorgun kalbime...

Şimdi senden geriye
ne bir ses kaldı,
ne bir iz,
ne de dokunulacak bir hatıra.

Yalnızca içimde,
kapanmayı reddeden bir boşluk var.

Ve o boşluk,
bana her gece aynı cümleyi fısıldıyor:

“Sen gittin...
Ama bende bıraktığın yokluk,
hâlâ burada.”

Güzel anıların
yarınki acılarına gömdüm kendimi...