Belki Yarın... Şiiri - Ogün Hakan Küçükünal

Belki yarın gözyaşın susar
Bir el değer uykuna ansızın
Sis açılır, ışık taşar karanlığın üstüne
Ürpertisi kalır kaldırımlarda
Yitip gitmiş zamanların sancısı.
Tütsülenmiş akşamlardır çaresizliğin
Tutsak bir dünde kelepçeler, acıtan
Yıkılır kendinde kurşuni zaman
Gri bir günü karşılar sokaklar
Kıvamı unutulmuş bir avuç kan
Anımsatır yeniden yaşam sancını.
Belki yarın gözyaşın susar
Dal kırılır, ağaç yalnızlaşır, yol biter
Salıncaklar soğur kimsesiz saatlerde
Bir dalga vurur uykunun en derin yerine
ÇIğlık çığlığa martılar, karabataklar, poyraz...
Yorulan küreklerde el değişir, ter değişir
Eski zaman şarkıları değişir
Dün değişmez bir tek
Yarın değişir.
Belki yarın gözyaşın susar
Tuz kayar yanaklarından
Güneş akşamdan kayar
Bir dağdan kar kayar
Rüzgarda uçurtma
Denizde gemiler kayar
Kampanalar, sirenler, deniz fenerleri
Devriyelerin kirli ayak izleri
Duvar diplerinde unutulmuş çocuk sesleri...
İlk kimin soluğu kesildi?
Kim unuttu aşkını durakta?
En uzun kim ağladı trene?
Belki yarın
Gözyaşın
Susar
Kurumuş yaprakların tortusu dolar
Yalnız yürüyen ayak diplerine
Ateşin içinden geçen her yolculukta
Bir salkım su sallanır yaprakların ömrüne
Yapraklar ilk solouğudur hayatın
Yapraklar kapısıdır durakların
Uzadıkça raylar gözyaşları da uzar...
Duraklar koyu yeşil mezarlık
Duraklar ıssızlık
Duraklar kül
Kesik bir dil duraklar
Beklenen gün kokusu
Eylül kokusu diyelim
Nisan kokusu
Bir akşamüstü kokusu
Bir el değer büyümüşlüğüne ansızın
Gözyaşın susar belki yarın
Bütün kokuları toplarsın bahçende
Saksılardan taşan akşam sefaları
Fulyalar, menekşeler, çiğdemler
Ne ürpertisi kalır o saat kaldırımlarda
Ne zamanın kelepçe acısı
Eğilip dokunabildikçe bir çiçeğin rengine
Belki yarın
Gözlerin Susar
Kana kana içersin gökyüzünü
Bir utkuda toplandıkça bütün bakışlar.