Kalp, bir gün Akla sordu:
"Neden artık kimseye güvenmiyorsun?
Ne zaman birine yaklaşsak
sen geri çekiliyorsun.
Neden herkese şüpheyle bakıyorsun?"
Akıl sustu önce.
Sonra yıllardır içinde biriktirdiği
cevabı ağır ağır verdi:
"Çünkü sen ne zaman birine güvendiysen,
bedelini ben ödedim."
Sen güzel gözlere inandın,
ben o gözlerin ardındaki yalanları gördüm.
Sen söylenen her söze tutundun,
ben tutulmayan sözlerin altında kaldım.
Sen gidenlere bir sebep buldun,
ben onların ardından
dağılan hayatımızı yeniden topladım.
Sen affetmeyi seçtin,
ben unutamadıklarınla yaşadım.
Sen her yeni gelene
eski yaralarını göstermeden kapını açtın,
ben aynı yerden yeniden kırılmamak için
gecelerce nöbet tuttum.
Kalp itiraz etti:
"Ben sadece sevmek istedim.
Birinin yanında korkmadan durmak,
bir söze inanıp huzurla uyumak,
bir gün olsun yarın ne olacak diye düşünmemek istedim."
Akıl başını çevirdi:
"Ben de senin mutlu olmanı istedim.
Ama sen herkesi kendin gibi bildin.
Her uzanan eli dost,
her güzel sözü gerçek sandın.
Oysa bazıları sana yaklaşırken
ne taşıdığını değil,
senden ne alabileceğini düşündü.
Sen onları kalbine aldın,
ben hayatımızdan çıkarmak için
kendimden parçalar verdim."
Kalp bir süre sustu,
sonra usulca sordu:
"Peki, bir gün gerçekten seven biri çıkarsa karşımıza?"
Akıl gözlerini kapattı,
geçmişten kalan bütün yaraları hatırladı.
"İşte o gün seni yine dinlerim.
Ama bu kez önce onu tanırım.
Çünkü sen birine inanıp gözlerini kapattığında,
ben senin yerine açık tutacağım gözlerimi."
Kalp başını eğdi.
Ve o gece ikisi de anladı:
Kalp sevmekten vazgeçmedi,
akıl güvenmekten vazgeçti.
Çünkü bazı insanlar kalbe dokunup gider,
geride kalan ömrü akıl toparlar.
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 00:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir Daha Aynı Yerden Kırılmamak Bazı insanlar yaşadıkları hayal kırıklıklarını anlatmaz. Çünkü anlatmaya başladıklarında, karşılarındaki kişinin onları anlayıp anlamayacağını değil, anlattıklarının yeniden canlarını yakıp yakmayacağını düşünürler. Bir adam vardı. Eskiden tanımadığı insanlara bile kolayca güvenir, birinin samimiyetine inanmak için uzun zamana ihtiyaç duymazdı. Bir dostluk kurulduğunda arkasını dönebilir, bir söz verildiğinde o sözün tutulacağını düşünürdü. Hayat ona zamanla başka şeyler öğretti. Bir gün en güvendiği insanlardan biri verdiği sözü tutmadı. Bir başka gün, yanında olacağına inandığı kişi en zor zamanında ortadan kayboldu. Sonra bir başkası geldi. Bu kez adam temkinli davrandı ama yine de inanmak istedi. Çünkü insan, kaç kez yanılmış olursa olsun, bir gün karşısına gerçekten iyi birinin çıkacağına dair umudunu kolay kolay terk edemiyor. Fakat her hayal kırıklığından sonra değişen bir şey vardı. Eskiden bir telefon beklerdi, artık telefon çaldığında kimin aradığını merak bile etmiyordu. Eskiden birinin susmasına anlam veremezdi, artık sessizliğin de bir cevap olduğunu biliyordu. Eskiden insanları kaybetmekten korkardı, şimdi kendini yeniden kaybetmekten korkuyordu. Bir akşam eski defterlerini karıştırırken yıllar önce yazdığı bir cümleye rastladı: "İnsanlara güvenmekten korkmuyorum, güvenimin karşılığında kendimden eksilmekten yoruldum." Uzun süre o cümleye baktı. Sonra fark etti ki içinde iki ayrı ses vardı. Biri hâlâ inanmak, sevmek, yeniden başlamak istiyordu. Diğeri ise her defasında aynı yarayı sarmaktan yorulmuştu. Birbirlerine düşman değillerdi aslında. Biri hayatı hissetmek, diğeri o hayatın içinde ayakta kalmak için uğraşıyordu. Adam defteri kapattı. O gece kimseye kızmadı. Geçmişi de suçlamadı. Sadece kendine bir söz verdi: Bundan sonra kalbini kapatmayacak ama kapısını da herkese açmayacaktı. Çünkü insanın yeniden güvenmeyi öğrenmesi, herkese inanması demek değildi. Bazen en büyük olgunluk, sevmekten vazgeçmeden kendini korumayı öğrenmekti.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!