Namık Ant Benson Şiirleri - Şair Namık A ...

Söndü bir yıldız bu akşam, karardı gönül şeb-i târ
Ergun Nuralp göçtü, kaldı sinede bin inkisâr

Ağabeydi; dağ gibiydi, ardımda duran siper
Şimdi rüzgâr esse ürker, yetim kalır her diyâr

Kırıldı bir ulu çınar bu bahâr-ı ömr içinde
Faruk Akın göçtü, kaldık biz yetîm-i gam içinde

Ağabeydi; sığınaktı rüzgâr esse gönlüme
Adı anıldıkça titrer kalbim hâlâ sinede

Göçtü bu fânî cihândan bir emîn yâr-ı vefâ
İbrahim Haluk idi adı, özü sabr u safâ

Ağabeydi; gölgesinde büyürdü gönlüm rahat
Şimdi sensiz her nefesim yüklü ah u ibtilâ

Gitti cihândan bir güneş, karardı rûzigâr,
Yetim kaldı vatan, sustu ufuklar, dağlar ağlar.

Bir ad idi umut diye çağrılan her seherde,
Şimdi o adla titrer taş, toprak, deniz, diyar.

Cemâlin düşmüş gönül mülküme,
Bir nazarınla viran olur akıl sarayım.
Göründü hüsnün bir anlık hayâl misali,
O an yazıldı kader defterine sevdayım.

Saçların gecedir, zülfün esir alır beni,

Aşkınla yandı bu dil, cihân oldı harâb
Bir katre varlığım kaldı, ol dahi sana hitâb

Sevdâ sandım gönlümde bir hayâl-i sûret imiş
Perde ref‘ olunca bildim, cemâl-i Hak kitâb

Rütbe giydin, yük de giydin bil ki artık omzunda
Sözün asker, susuşun da yazılır her anında

Merhametle adım attın, lâkin adâlet gerek
Bir tereddüt bin yüreği incitir saf yanında

Göçtü bu fânî cihândan bir ulu sadr-ı vefâ
Adı kaldı dilde, cismiyse emânette Hudâ

Ömer Faruk idi ismi, özü nûr, kalbi safâ
Bir baba ki gölgesinde büyüdü sabr u duâ

Beyoğlu’nda sevdim seni,
Taşların hafızası vardı,
Her kaldırım bir isim fısıldardı
Ve hepsi biraz senindi.

İstiklal boyunca yürüdük

Gece üstümüze kapanır Bodrum’da,
Elin kolumda değil,
Doğrudan yüreğimdedir.

Tenin tuz kokar,
Deniz mi sensin