Be Gülüm
Karın yağışını izliyorduk pencereden uzun uzun bir zaman, dağların yamacına yamaçlarına üfürüp yığıyor rüzgâr bembeyaz soğuk karı.
Sonra kaba yel gelince kar topu oynamaya başladı çocuklar, cıvıl cıvıl gülüşe gülüşe yumuşadı kar bir anda pamuk gibi oldu be gülüm.
Sonra cemre ilkbahar da çıka geldi peş peşe kuşlarda bir telaş bir telaş, cıvıl cıvıl yuva kurmaya başladılar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta