I.
Gün, eskisi gibi doğmaz oldu. Kimse yeni ayakkabılarla unutulmuş yokuşlara inmez.
Bayram sabahları bir uyanıklık saatiydi şimdi herkes uyuyor.
Yitmiş tebessümler, rahle kenarına bırakılmış tespihler, ve dedelerimizin cebinde unutulmuş şekerlere bulanıyor bayramlar.
Kimse gözlerindeki ışıltıyı bir selamla canlandırmıyor artık,
Çocuklar bile bayram sabahları ölümsüzlük hayalini kaybetmiş,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta