Başlıksız Şiiri - Irmak Çetinkaya

Gülüyordum,
Ama içim kan ağlıyor.
Kimse görmüyor,
Ölüyorum.

Kimse hissetmeye çalışmadı,
Sözlerime inandı geçti.
Gözlerim...
Onlar hep anlaşılmayı bekledi.

Beni de konuşmadan anlayacak biri olsun.
Ben konuşmadan beni anlasın.
Görsün beni,
Hissetsin.

Hevesimi geri verin,
Parçalanan kalbimi,
Ağlamaktan yorulan gözlerimi,
Yaşam neşemi geri verin bana.

Bak gözlerime,
Ama karanlıkta kaybolma,
Onlar iki dipsiz çukur.
Acılarla dolu o çukura bakmaya cesaretin var mı?

Artık onlar da yalancı,
Artık baksanız da anlayamazsınız.