Bahçesiz Bahçıvan Şiiri - Rüstem Badıllı 3

Başkasının yüzünde bir bahar açsın diye
kendi içimin pınarını kuruttum.

Bir gülüş uğruna
gölgemi güneşe sattım,
yorgun bir ırmak gibi
kendi yatağımı terk ettim.

Oysa bir zamanlar
içimde kuşların yuva yaptığı
serin ağaçlar vardı.
Sabah rüzgârı dallarımda
şarkılar taşırdı uzaklardan,
ve kalbimin toprağında
yağmurla uyanan çiçekler büyürdü.

Ama ben…
herkesin yolu çiçek olsun diye
kendi mevsimimi feda ettim.

Birine gölge lazım oldu
en serin dalımı kestim.
Birine umut gerek oldu
en renkli çiçeğimi kopardım.
Birine sıcaklık gerekti
en yaşlı ağacımı odun yaptım.

Gülüşler büyüsün diye
baharımın kalbini dağıttım.

Kimse fark etmedi
toprağımın nasıl çatladığını.
Kimse duymadı
geceleri kuruyan köklerimin
toprağa sürtünen sessiz iniltilerini.

Çünkü ben
hep gülen bir bahçıvan gibi
başkalarının bahçesini suluyordum.

Onların gülleri açtıkça
benim içimde bir yaprak daha düştü.
Onların kuşları şarkı söyledikçe
benim göğsümde
bir ağaç daha sustu.

Ve bir gün anladım…
Bir bahçıvan
kendi bahçesi ölürse
başka bahçeleri yaşatamazmış.

Ama artık çok geçti.

Toprağımda rüzgârlar dolaşıyor
eski çiçeklerin hayaletleri gibi.
Kuru dallarım
göğe uzanan yorgun parmaklar gibi
bir damla yağmur arıyor.

Ben ise
eski bir mevsimin hatırası gibi
bahçemin ortasında duruyorum.

Herkesin gönlü oldu belki…
ama benim içimde
artık kuşlar uçmuyor