Bağ (1) Şiiri - Devrim Liman

Siyaha hapisken
Simanın parıltısı delmedi mi görüşümü?
Görüşümü görürüm de,
Bu halimle gözlerine nasıl görünürüm?

Görüşürüz elbet,
Kollarım bağlı, ellerim kilitliyken.
Sözlerimi bağırıp, hislerimi susarsam,
Kusarım elbet.

Vebalı fareler gibiyim,
Sen sokaklarında ışık saçan Fransız kadını.
Ben bu pisliğe hapisken,
Nasıl cüret ederim anmaya o güzel adını?

Kilitlenirim bazen, ya sana ya gökyüzüne.
Bulutlar göz kırpar, anlarım.
Senin gözlerini anlayamam,
Bir baksa neşe verir yüzüme.

Bir başka his, anlatılmaz.
Yaşarsan boğulursun.
Sesim tiz bu ısıya karşı
Diz çöker kavrulursun.

Olsun bitmeyen mürekkebim,
Yetmez sana yazmaya derinlerimi.
Oysa her aklı karışık mürettebat,
Mahkumdur görmeye en derinleri.

Öyleyse neden batmadım?
Hâlâ süzülüyorum etrafında.
Beni eline alıp bir buse kondurmak,
Bu kadar zor mu ki aslında?

Gönlümü tutamayalı çok oldu,
Geri vermesen de olur.
Koy gözlerini gönlüme,
O zaman sormazsın soru.

Sana bu sözleri söylemektense,
Dilsiz olmayı isterdim.
Sana bozuk görünsün cümlelerim,
Şu utancımı gizlerdi.

Şu aklım olmasaydı,
Sevmeseydim umutlanıp.
Şu gözlerim olmasaydı,
Daha çok severdim bulutları.

Onlar gülümser bana,
Gülüm neden somurtur?
Günümü güzel etme,
Sevdam acı koruktur.

Büyüsün üzüm olsun bırak
Koparma bağlarımdan.
Dağa çıkıp haykırayım mı bende
Gereksiz mısralarımla?

Saran kollarını hayal edip
Yine mi ağlayayım?
Kim dayanır söylesene
Küfürlerimi sevgi sayıp.

Hangi söz yakışır sana,
Hangi dizem yeter ki?
Yetmediğimden mi yoksa
Tüm bu günler giderli?

Biter mi hiç?
Cevabını biliyorum, söyleme.
Bitirmek senin elindeyse,
Lütfen deneme bile.

Bir çınarım, her yerimde damarlar.
Elindeki testeren her darbende acıtır.
Kesme yerimden yâr, nerede uyur kuşlar?
Kazı adını üstüme, o en güzel acıdır.