Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
içinde azrailin olduğu ama gülümseten bir şiir son kıta özellikle önce can değilmi şair,tebrikler güzel şiire ve şaire,saygıyla...
Gün gelir çiçek açar, gün gelir çiçek toz saçar... Kim ki azrailden kaçar, ona zor gelmez tutmak, yakalamak, İnsana düşen kadere razı olmak..
Saygılar üstadım.
Onun görevi o erteleme olmuyor ne yazık ki secvgi ve muhabbetle...+
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta