Âşık Feymani, bir gün komşu köylerinden birine gezmeye gider. Arkadaşları ile kahvede otururken yoldan geçmekte olan bir yolcu. Dinlemek üzere kahvehaneye girer ve yanlarına oturdu. Sohbet etmeye başlar. Yolcu, azaplı köyünden geçtiğini anlatır ve köylüleri karalamaya başlar bunun özerine 3aşık köyünü övmek için alır sazı eline:
AZAPLI’DA
Neyi mi var dersen şu karşı köyün,
Dolusu yok ise, boşu da mı yok?
Vaktiniz çok ise yalana doyun,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta