Ayrılık İskelesi Şiiri - Mustafa Uzunkaya

Bir vapurun iskelesinden
El salladım martılara ve gün batımının melaline
Hep bir telaş içinde birbirini döven,
çığlıklarını dinledim dalgaların

Bir cellat gibi baltalayan mavilikleri
Vapurların dumanında ,
vakur bakışlarla izledim
Bir Senin gidişini
Bir de istanbulu.

Kız kulesin yanlızlığını izledim uzaktan
Oda benim gibi mağrur
Duygularını içinen gömem
Hüzne ve ayrılığa rağmen
Yıkılmadan dağılmadan

Dilim varmıdı sana kem söz etmeye
Avazımca bağıramadım gitme kal demeye
Ardından biçare bakakaldım
Elimde kalan eski bir resmin ile

Bir çığlık sesi ile irkilen yüreğim
Son bir kez baktı ayrılıklar iskelesine
En derin sükûta büründü yüreğim
Ben sustum
İstanbul sustu
Senin gidişin ile…