Aynı Sofraya Oturmam

Ben
dostunu arkadan vuranla
aynı sofraya oturmam.

O sofrada
ekmek de olsa
tuz da olsa
oturmam.

Çünkü bazı lokmalar
boğazdan geçmiyor.

İnsan her şeyi
unutamıyor.

Dün
yanında yürüdüğün adam
bugün seni
bir koltuk uğruna satıyorsa
ne diyeyim...

“Dostumdu” dersin,
sonra susarsın.

En çok da
o suskunluk koyar insana.

Ben dostluğu
öyle üç beş kelimeyle öğrenmedim.

Zor günümde
yanımda duranları bilirim.

Ben yokken
adımı kötüye çıkarmayanları da...

Gerisi
kalabalık.

Kalabalık dediğin nedir ki,
bir gün yanında olur
ertesi gün
başka birinin yanında.

Makam değişir,
söz değişir,
yüz değişir...

İnsan bazen
kime güvendiğine şaşar.

Aynı sudan içmişiz,
aynı yoldan geçmişiz,
aynı ekmeği bölmüşüz...

Ne kaldı?

Bir hatıra belki.

Bir de
insanın içinde kapanmayan
küçük bir yara.

Ben kin tutmam.

Ama unutmuş gibi de
yapmam.

Affetmek başka,
yeniden güvenmek başka.

Bunu geç öğrendim.

Bazı insanları
hayatımdan çıkarmadım aslında,

sadece
yerlerini değiştirdim.

Eskiden
yanımdaydılar.

Şimdi
uzaktalar.

Hepsi bu.

Ne arkasından konuşurum,
ne de yüzüne gülüp
içimden başka şey söylerim.

Ben öyle biri değilim.

Dostumu
bir sandalye için satmam.

Bir makam için
yılların hatırını
ayağımın altına almam.

Çünkü o koltuk
bugün senindir,
yarın başkasının.

Ama insanın
yaptığı kalır.

Bir gün
herkes gider.

Alkışlayan da gider,
yanında duran da...

O zaman
insan kendiyle kalır.

Ben o gün
başımı eğmek istemem.

“Keşke” demek istemem.

Benim meselem bu.

Çok dostum olsun
diye yaşamadım hiç.

Az olsun.

Ama biri olsun mesela,
ben düştüğümde
önce elini uzatsın.

Sonra isterse
neden düştüğümü sorar.

Bazen hiçbir şey sormasın.

Yanımda dursun yeter.

Çünkü insanın
en kötü gününde
çok şey istemiyor canı.

Bir ses...

“Buradayım” desin.

O yeter.

Ben de
dost dediğime
böyle dururum.

Arkasından değil,
arkasında.

Ne olursa olsun.

Çünkü benim için
dostluk aynı sofrada
yan yana oturmak değil.

Sofradan kalkınca
arkasından konuşmamaktır.

Aynı sudan içmek değil,

o suyun başında
birbirinin arkasını
kollamaktır.

Yolumuz yine kesişir belki.

Aynı sokaktan geçeriz.

Selam da veririz.

Ama bazı yollar
aynı yere çıkmaz artık.

Ben bunu bilirim.

Vefasızla
yolum bir olabilir.

Ama gönlüm
bir olmaz.

Olmasın da...

Herkes
gönlümde yer bulacak diye
bir söz vermedim hayata.

Ben hâlâ
dostluğu başka türlü bilirim.

Bir insanın
arkasını döndüğünde
için rahat ediyorsa,

işte...

Ben ona dost derim.

Gerisi
aynı sofrada oturduklarımızdır.

Dostlarımız değil.