ay, simasını bırakmış
bir çift doğanın rengine bürünmüş taşa
uçlarına binlerce kara mızrak sınır çekmiş
parmaklarımın ucuna değin uzanır
narince uzanır göğe tararım onları
bir daha yaş akıtamayacak kadar öperim
kuruturum gözlerinin çeşmesini ve de dudaklarını
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta