Ateş ve barut Şiiri - Gece Gözlü

ATEŞ VE BARUT

Sen baruttun,
ben ateş…
İkimiz de bilirdik aslında
bu aşkın usul usul yanmayacağını.
Bir bakışın düşseydi gönlüme,
kıvılcım olurdu geceler;
bir nefesin değse tenime,
sükût bile tutuşurdu.

Senin yanında
aklım divan şiirlerinin mısralarına karışır,
dilim söyleyemediğini
gözlerimden anlatırdı.

sevdalar vardır;
kelâm yetmez onlara,
bir tek yürek bilir
ne denli büyük bir yangın olduğunu.
Ben seni
gül bahçesinde açan bir gül gibi değil,
dikeniyle beraber sevdim.

Elimi kanatsa da
kokundan vazgeçmedim.
Sen bana “gel” desen,
yol olurum;
“kal” desen,
ömür olurum.
Lakin bir kere
“sev” dedin ya bana,
işte o vakit
kendimden geçtim.

Sen barut, ben ateş…
Aramızda bir kıvılcım yeterdi.
Ne dünya kalırdı yerinde,
ne de biz
eski hâlimizde.

yanmakla ölçülürüz,
Bizimki de öyle bir sevda ki;
bir yanımız ateş,
bir yanımız barut…
Dokunsan kıyamet,
uzak dursan hasret.
Ben yine de
sana yaklaşırım.

Bak yangınlardan
insan kaçmaz;
kendi külünü bile
sevdiğinin adını taşıyarak savurur.
Öyleyse yaklaş bana sevgilim,
korkma bu yangından.

Bırak ellerimiz
birbirine değdiği yerde
kaderin mührünü kırsın.
Sen barut ol,
ben ateş olayım;
ama bu kez
yakıp kül etmeyelim birbirimizi.

Birbirimizin içinde
yanmayı öğrenelim.
ben seni
geçip giden bir heves gibi değil,
ömre mühür vuracak
bir sevda gibi sevdim.
Ne senden önceki aşklara benzer bu,
ne senden sonrakilere…
Sen benim
kalbimin en derin yerinde
adı konulmamış bir duâ,
gecenin koynunda sakladığım
en mahrem niyazsın.

Bir gün herkes susarsa
ben yine seni söylerim.
Dilimle değil;
kalbimin çarpıntısıyla…
eğer aşkın sonu
bir yangınsa eğer,
varsın yansın dünya.

Ben seninle
bir ömür kül olmaya razıyım.
İki kişilik sevdalar
ateşten korkmaz;
barutunu sevdiğinin kalbinde saklar,
kıvılcımını ise kaderden bekler.
GeceGözlü