Ayağını yorganına göre uzat derler,
Ortada ne yorgan kalmış ne de döşek.
Çarşı pazar olmuş sanki alevler,
Ateş pahası olmuş en basit ekmek.
Dimyat'a pirince giderken insan,
Evdeki bulgurdan da olup dönüyor.
Geçim telaşıyla tükenmiş derman,
Ay sonu gelmeden ocak sönüyor.
Cebindeki üç kuruş erir elinde,
Sabah aldığın akşam iki katına.
Sadece hesap kitap var dilinde,
Günü kurtarmak binmiş sırtına.
Sabır taşı olsa çoktan çatlardı,
Boş tencere kaynamıyor laf ile.
Alın teri artık yetmez olduysa,
Bu düzen değişmez kuru af ile.
Ölme eşeğim ölme, yonca bitecek,
Bahar gelecek de yüzler gülecek.
Yıllardır aynı masal okunur durur,
Verilen sözler ne zaman tutacak.
Ham hayal kurup da avuturlar bizi,
Kuru sıkı atar, göğü delerler.
Ne bir icraat var ne de bir izi,
Sadece yarını işaret ederler.
Boş umutlarla karın doymuyor artık,
Masal dinlemekten yoruldu kulak.
Vaadlerin hepsi havada asılı,
Gerçekler ortada, güneş gibi parlak.
Lafla peynir gemisi yürümüyor hiç,
Boş vaatler karın doyurmuyor hiç.
Günü kurtarmak için söylenen yalan,
Yarın geldiğinde tutmuyor hiç.
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 20:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!