Ataların Gölgesi Şiiri - Ahmet Hani

Her sabah,
güneş
dağın ardından doğmadan önce,
yüzyıllar önce
bu yoldan geçmiş
bir gölgeyi
omuzlarına alıyor.

Yol,
ayak izlerini
hatırlamıyor;
ama taşlar
hâlâ
geçip gidenlerin
ayak sıcaklığını
içlerinde saklıyor.

O,
her akşam
biraz daha yaşlanıyor;
sonu gelmeyen
gidişlerden.

Gece çöktüğünde,
elini
göğsüne koyuyor;
ondan önce
yorulmuş,
ondan önce
ağlamış,
ondan önce
yarına umut bağlamış
insanların
uzak seslerini
duyuyor.

Ve o,
bu kadim yolun
uzantısında
yavaş yavaş yaşlanıyor.

Daha sabah olmadı;
ama
bir yüzyılın
yorgunluğu
gözlerinde
uyanık.

Uzaklarda
güneş,
dağların ardından
sessizce doğuyor.

Ve o,
yorgun adımlarla
yoluna devam ediyor.