Ana içeriğe atla

Astar Şiiri - Mustafa Alp

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Mustafa Alp
925

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Astar

terzi ceketimin astarını gösterdi.
“buradan sökülmüş,” dedi.
elini söküğe sokup ceketin dışına baktı.
dışında bir şey yoktu.
“belli olmuyor,” dedim.
“giyene oluyor,” dedi adam.

ceketi bıraktım, çıktım.
bunca zamandır söyleyemediğim şeyi
bir yabancının ağzından duymak da varmış.
sokağın ortasında durdum.
biraz önce ölçümü alan adam
neremden yorulduğumu bilmiyordu.

ben belli etmemeyi marifet sayanlardanım.
bayramlarda temiz gömlek,
cenazelerde sağlam omuz.
herkes yaslanıp doğruldu.
ben eğildiğim yerde
ayakkabımı bağlıyor göründüm.

çocukken düşmüştüm, dizim kanıyordu.
“ağlama, erkek adamsın,” dediler.
dizim iyileşti.
ben o sözü hala üstümde taşıyorum.

sonra büyüdük.
yaraya bakmadan sabır tavsiye eden çok oldu.
birinin nasihati pek uzundu.
otobüsü gelince yarıda bıraktı.
ben eve yürüdüm, sözü bütün yol devam etti.

sana anlatacaktım bir akşam.
ceketimi çıkarmadan oturdum,
fark edersin sandım.
“bir yere mi yetişeceksin?” dedin.
“yok,” dedim.
o akşam da kapıya yakın kaldım.

sen bilemezdin elbet.
ben derdimin etrafında dolaşıp
adını sana bıraktım.
hem kimse anlamasın istedim
hem anlamadınız diye herkese içerledim.

en çok da geceleri
gündüz unuttuğum bir cümle
yatağın kenarına otururdu.
sağa dönsem orada, sola dönsem yine.
sabah alarm çalınca
ikimiz birden kalkardık.

iş yerinde bir çocuk vardı,
her sabah geç kalırdı.
bir gün ben de çıkıştım.
“hepimizin derdi var,” dedim.
başını eğdi.
kendi derdime yer ararken
onunkini kapının önüne koydum.

ertesi gün özür diledim.
“önemli değil,” dedi hemen.
ben de böyle derdim.
önemli olan ne varsa
kimse mahcup olmasın diye önemsiz sayardım.

oturduk bir duvarın dibine.
babası hastaymış.
ilaç isimlerini saydı, sonra sustu.
“geçer,” demedim.
bilmediğim bir yarını
adamın önüne süremedim.

bir süre sonra bana sordu.
“siz nasılsınız?”
alışkanlıkla başımı salladım.
sonra ceketsiz omzuma baktım.
üşümüştüm.
“ben de pek iyi değilim,” dedim.

ne yüzü değişti ne benden uzaklaştı.
biraz yana kaydı, duvarda yer açtı.
oturdum.
anlatırken birkaç kere durdum.
kalkmadı.

ceketi cuma günü aldım.
terzi askıdan indirip “bir deneyin,” dedi.
kollarımı geçirdim,
ellerimi cebime soktum.
bu defa yırtığa takılmadılar.

parasını verdim.
“başka bir yerinde var mı?” dedi.
ceketi çıkarıp birlikte baktık.
ilk defa “belli olmuyor,” demedim.

✍️

Mustafa Alp
Kayıt Tarihi : 22.11.2026 15:07:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!