Aşkın son külü Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Seni sevmek
bir saatin içinden zamanı sökmekti;
akrep sustu,
yelkovan küstü,
gece kendi kuyusuna eğildi.
Ben sana
bir mevsim gibi gelmedim—
mevsimler geçer.
Ben, damarında unutulmuş
eski bir zehrin
geç fark edilen tadıydım.
Gözlerin vardı;
iki karanlık menfez.
Baktıkça içime
bir şehir çöküyordu.
Sokaklarında adımı arıyordum,
her köşe başında
başka bir ben ölüyordu.
Sen gidince
evin bütün eşyaları yetim kaldı.
Sandalyenin sırtında
omuzlarının hayaleti,
masada yarım kalmış bir akşam,
perdede hâlâ titreyen
o son bakışın...
Ben seni unutmadım.
Unutmak, hafızanın işidir.
Ben seni
kanıma işleyen bir yazıt gibi
taşıdım.
Şimdi hangi göğe baksam
bir yerinden sen eksiliyorsun.
Ve ben,
bu koca dünyanın ortasında,
adı konmamış bir yangının
son külünü avuçlayıp
kendime soruyorum:
İnsan sevdiği birini
hangi cehennemde kaybeder de
kendi içinden çıkamaz?